คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์จำเลยได้ออกเงินคนละครึ่งซื้อโรงสีไฟจากผู้มีชื่อ ผู้ขายได้มอบโรงสีไฟให้โจทก์ จำเลยเข้าครอบครองตั้งแต่วันนี้เป็นต้นมา แต่ยังมิได้จดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์ ซึ่งโจทก์ได้ฟ้องผู้ขายบังคับให้ทำการโอนแล้ว ต่อมาโจทก์จำเลยตกลงกันให้จำเลยเช่าโรงสีไฟดังกล่าวคิดค่าเช่าเดือนละ ๕๕๐ บาท บัดนี้จำเลยผิดสัญญาไม่ชำระค่าเช่า โจทก์จึงบอกเลิกสัญญาเช่า และฟ้องเรียกค่าเช่าค่าเสียหายและให้จำเลยส่งมอบโรงสีไฟตามส่วน หรือ ประมูลขายทอดตลาด จำเลยตัดฟ้องว่า โจทก์ยังไม่มีกรรมสิทธิในโรงสีนี้ จึงไม่มีสิทธิจะให้เช่าได้ และสัญญาเช่าได้ทำเมื่อระหว่างที่มีคำสั่งกองทัพสนามที่ ๗๖/๒๔๘๕ ห้ามโอนหรือให้เช่าซึ่งโรงงานอุตสาหกรรมก่อนได้รับอนุญาตจากกระทรวงพาณิช การทำสัญญาเช่านี้ไม่ได้รับอนุญาติ จึงเป็นโมฆะ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าโจทก์มีสิทธิฟ้องตามสัญญาเช่าได้ ให้ดำเนินคดีในข้อเรียกค่าเช่าอย่างเดียว
จำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นว่าสัญญาเช่าไม่เป็นโมฆะ
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า คำสั่งกองทัพสนามไม่ได้ห้ามการเช่า เป็นแต่ห้ามมิให้เช่าโดยไม่ได้รับอนุญาตเท่านั้น สัญญาเช่าจึงไม่เป็นโมฆะ พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า การเช่าทรัพย์นั้นไม่มีบนกฎหมายบัญญัติว่า ผู้ให้เช่าจะต้องเป็นเจ้าของกรรมสิทธิแห่งทรัพย์ที่ให้เช่า เรื่องนี้จำเลยได้รับว่า ได้ทำสัญญาเช่าโรงสีไฟกับโจทก์ และจำเลยได้เข้าครอบครองทรัพย์สินที่เช่า และได้เคยชำระค่าเช่าให้โจทก์แล้ว จำเลยจะเถียงว่าโจทก์ไม่มีสิทธิให้เช่าไม่ได้ ส่วนคำสั่งกองทัพสนามที่จำเลยอ้างมานั้นเห็นว่า ไม่เป็นเหตุที่จะทำให้สัญญาเช่าตกเป็นโมฆะ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
