คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่านางผวาจำเลยรับว่า ด.ญ.วิไลวรรณ เกิดจากนายนิสัยโจทก์ แต่โจทก์จำเลยไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน
โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่า ด.ญ. วิไลวรรณเป็นบุตรของโจทก์ ห้ามจำเลยขัดขวาง จำเลยต่อสู้ว่า โจทก์ชอบเล่นการพนัน โจทก์ประสงค์จะเป็นผู้รับมรดกโดยรู้ว่า ด.ญ.วิไลวรรณเป็นผู้จะได้รับมรดกของจำเลย ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยาน แล้ววินิจฉัยว่า ด.ญ.วิไลวรรณเป็นบุตรของโจทก์ พิพากษาให้นายทะเบียนอำเภอหนองฉางรับจดทะเบียนว่า ด.ญ.วิไลวรรณเป็นบุตรโจทก์ ห้ามมิให้จำเลยขัดขวางในการรับจดทะเบียน
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่เห็นว่า การที่จำเลยรับว่า ด.ญ.วิไลวรรณเกิดจากโจทก์ เพียงเท่านี้ยังไม่เป็นเหตุพอที่จะชี่ขาดให้จดทะเบียนว่าเป็นบุตรโจทก์ทีเดียว เพราะฝ่ายจำเลยยังคัดค้านอยู่ จึงจำต้องพิจารณาว่า มีเหตุผลอย่างใดที่จะให้ศาลมีคำพิพากษาให้จดทะเบียนตามความใน ป.พ.พ.มาตรา ๑๕๒๗
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาสืบพยานโจทก์จำเลย แล้วพิพากษาใหม่
