คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยสำนวนที่ ๑ ต้องหาของพนักงานอัยยการโจทก์ว่าแสดงวาจาลามกอนาจารต่อหน้าธารคำนันและหมิ่นประมาทนางเกตุซึ่งหน้า ส่วนจำเลยสำนวนที่ ๒ ก็ต้องหาของผู้เป็นจำเลยสำนวนที่ ๑ โดยข้อหาและฐานความผิดอย่างเดียวกัน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องสำนวนที่อัยยการเป็นโจทก์ และลงโทษนางเกตุตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๓๓๗(๑) ๓๓๙(๒) ปรับ ๑๒ บาท.
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าตามรูปคดีปรากฏว่าทั้ง ๒ ฝ่ายต่างด่าว่าโต้ตอบกัน เช่นนี้จำเลยทั้ง ๒ สำนวนย่อมไม่มีความผิดฐานหมิ่นประมาทซึ่งหน้า คงจะมีความผิดฐานแสดงวาจาลามกอนาจารต่อหน้าธารคำนันเท่านั้น และในสำนวนที่ ๒ เห็นว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง เพราะไม่ใช่ผู้เสียหาย จึงพิพากษาแก้ให้ปรับนางว่อน ๘ บาท เด็กชายวุ่น ๔ บาท และให้ยกฟ้องสำนวนนางว่อนและเด็กชายวุ่นเป็นโจทก์ นางว่อนและเด็กชายวุ่นฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าจำเลยต่างด่ากันนั้นขอบแล้ว ส่วนฎีกานางว่อน เด็กชายวุ่นกล่าวแต่ว่าผู้ฎีกาเป็นผู้เสียหายมีอำนาจฟ้องเท่านั้น มิได้แสดงเหตุหรือยกบทกฎหมายขึ้นอ้างอิงแต่ประการใดจึงไม่เป็นฎีกาที่จะรับวินิจฉัยได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน.()ศาลชั้นต้น - นายสวัสดิ์ พร+ศาลอุทธรณ์ - พระศิลปสิทธิ วินิจฉัย
