คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจเก็บน้ำมันก๊าศซึ่งเป็นน้ำมันเชื้อเพลิงไว้ขาย คือจำเลยในสำนวนแรก ๑ ปิ๊บ จำเลยในสำนวนที่สอง ๒ ปิ๊บ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.เก็บและรักษาน้ำมันเชื้อเพลิง พ.ศ.๒๔๗๔ มาตรา ๔๘
จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามพ.ร.บ. เก็บและจำหน่ายน้ำมันเชื้อเพลิงไม่เกิน ๕๐๐ ลิตร์ไม่ต้องได้รับอนุญาต จำเลยจึงไม่มีผิดตามฟ้องของโจทก์ ให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่าน้ำมันไม่เกิน ๕๐๐ ลิตร์ กฎหมายให้เก็บและจำหน่ายได้โดยไม่ต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน เป็นแต่ต้องเก็บและจำหน่ายในสถานที่ซึ่งได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน แต่โจทก์มิได้ประสงค์ฟ้องจำเลยในความผิดตอนนี้จึงไม่ได้บรรยายมาในฟ้องจึงลงโทษจำเลยในฐานนี้ไม่ได้ มาตรา ๔๘ เป็นบทลงโทษผู้เก็บและจำหน่ายน้ำมันเกินกว่า ๕๐๐ ลิตร์ ส่วนมาตรา ๕๓ ข.เป็นบทลงโทษผู้เก็บที่มิได้เก็บและจำหน่ายในสถานที่ซึ่งได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน ซึ่งโจทก์มิได้ฟ้อง คดีลงโทษจำเลยไม่ได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
