เนื้อความคำพิพากษา
จำเลยเข้าไปพำนาซึ่งเป็นของศาลเจ้า กรมการอำเภอได้มีคำสั่งให้จำเลยออกไปจากที่นานั้น จำเลยได้ทราบคำสั่งแล้ว ไม่ยอมออก โจทก์จึงฟ้องขอให้าลงโทษฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงานตามกฏหมายอาญามาตรา ๓๓๔(๒) ศาลฎีกาตัดสินว่าที่พิพาทเป็นที่นาของศาลเจ้า ซึ่งเป็นที่กุศลสถาน พ.ร.บ.ลักษณะปกครองท้องที่ ม.๔๑๒๓ ให้อำนาจกรมการอำเภอเพียงแต่เป็นผู้คอยตรวจตราอุดหนุนผู้ปกปักษ์รักษาเท่านั้น หามีอำนาจจะออกคำสั่งให้ขับไล่ผู้ใดที่ได้บุกรุกที่อันกุศลสถานนั้นไม่ ตามนัยฏีกาที่ ๙๕๗/๒๔๗๘ และ๖๔๒/๒๔๗๙ เมื่อกรมการอำเภอไม่มีอำนาจออกคำสั่งขับไล่จำเลยในเรื่องเช่นนี้แล้วจำเลยก็ไม่มีผิดฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงาน ศาลอุทธรณ์ยกฟ้องโจทก์ขอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตาม
