เนื้อความคำพิพากษา
คดีที่โจทก์ฟ้องจำเลยหาว่าเบิกความเท็จโดยกล่าวว่า จำเลยได้ให้การเป็นพะยานในชั้นอำเภอไต่สวนในคดีที่ ช.ต้องหาว่าฆ่าคนตายซึ่งเจ้าพนักงานจดคำให้การของจำเลยว่านายปลื้มบอกจำเลยว่า ช.ตีผู้ตายล้มอยู่ที่สพาน จำเลยเบิกความเป็นพะยานในคดีนั้นว่าจำเลยไม่ได้พูด ไม่ได้ให้การแลว่าไม่ใช่ถ้อยคำของจำเลยกับอีกตอนหนึ่งโจทก์ว่าจำเลยเบิกความว่านายปลื้มไม่ได้บอกจำเลยว่านายปลื้มเห็นจำเลยตีผู้ตายซึ่งเป็นคำเท็จ ความจริงนายปลื้มได้บอกจำเลย ศาลชั้นต้นแลศาลอุทธรณ์ วินิจฉัยว่าข้อหา ๒ ตอนนี้ล้วนแต่กล่าวเรื่องจำเลยให้การว่าได้รับคำบอกเล่า เห็นว่าไม่ใช่ข้อสำคัญแห่งคดี
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาว่าถ้อยคำที่จำเลยเบิกความต้องถือว่าเป็นข้อสำคัญแห่งคดี ศาลฎีกาเห็นว่าการที่จะถือว่าถ้อยคำที่จำเลยเบิกความเป็นข้อสำคัญแห่งคดีหรือไม่นั้นเป็นปัญหาข้อเท็จจริง ซึ่งต้องห้ามตาม ม.๕ แห่ง พรบฎีกาอุทธรณ์ ให้ยกฎีกาโจทก์
