คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยบังอาจใช้มีดฟันนางวิเชียร ภรรยาจำเลยตาย ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙ และเพิ่มโทษตามมาตรา ๗๒. จำเลยปฏิเสธ แต่รับข้อเคยต้องโทษ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยผิดตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙ จำคุก ๑๕ ปี เพิ่มโทษตามมาตรา ๗๒ อีก ๑ ใน ๓ เป็น โทษจำคุก ๒๐ ปี.
จำเลยอุทธรณ์, ศาลอุทธรณ์ลดโทษให้ตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๕๙ ลง ๑ ใน ๓ พิพากษาแก้โทษเพิ่มและลดมีกำหนดเสมอกัน คงให้ จำคุก ๑๕ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาคงฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยทำร้ายภรรยาจำเลยตายโดยเจตนาจริง โดยเห็นว่าเป็นเรื่องวิวาทกัน จำเลยจะอ้าง ว่ากระทำโดยป้องกันหรือถูกยั่วโทษะย่อมฟังไม่ขึ้น แต่ศาลฎีกาเห็นว่านางวิเชียรประพฤติตัวไม่ได้ จำเลยว่ากล่าวตัก เตือนกลับทุบตีวิวาท จนจำเลยฆ่านางวิเชียรตายลง และจำเลยให้การรับสารภาพชั้นสอบสวนมีประโยชน์แก่การ พิจารณาจำเลยสมควรได้รับความปราณีตามมาตรา ๕๙ กึ่งหนึ่ง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาแก้ว่า เมื่อได้เพิ่มโทษและลดโทษแล้ว คงให้จำคุกจำเลยไว้ มีกำหนด ๑๐ ปี.
