คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยถูกเจ้าพนักงานจับกุมโดยต้องหาว่าชิงทรัพย์ จำเลยได้หลบหนีการคุมขังไป ขอให้ลงโทษ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า การจับที่ชอบด้วยกฎหมายนั้น ผู้จับต้องบอกแก่ผู้ถูกจับว่าเขาต้องถูกจับและการที่จะเป็นผิดฐานหลบหนีที่คุมขัง ก็ต้องปรากฎว่าผู้หนีได้ถูกคุมขังอยู่แล้ว โดยชอบด้วยกฎหมายก่อน แต่ข้อเท็จจริงในคดีนี้ไม่ปรากฎว่า ผู้ใหญ่บ้านหรือกำนันได้แจ้งแก่จำเลยว่าจำเลยต้องถูกจับแล้ว เพียงแต่ตามมาสอบถามเรื่องที่จำเลยต้องหาและห้ามมิให้ไปไหนเท่านั้น การที่จำเลยหลบหน้าไปจึงไม่เป็นผิด
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าตามข้อเท็จจริงปรากฎว่าจำเลยไม่ทราบว่าจำเลยถูกจับ เมื่อจำเลยไม่ได้ถูกจับตามกฎหมายแล้ว การควบคุมก็ย่อมไม่มีดุจกัน การที่จำเลยหลบหนีไปเสีย จึงไม่เป็นการหลบหนีที่คุมขังอันจะมีโทษ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
