คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า นายมากนางฟักบิดามารดาสามีโจทก์ ยกที่พิพาทให้โจทก์ โจทก์ได้ครอบครองโดยสงบและเปิดเผยตลอดมา นายมากนางฟักถึงแก่กรรม แล้วโจทก์ไปขอรับมรดกโอนใส่ชื่อโจทก์เป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ในโฉนดตราจอง เมื่อ ๒๐ ปี มานี้ได้ให้จำเลยซึ่งเป็นบุตรอาศัยทำ ต่อมาเดือน ๖ พ.ศ.๒๕๐๔ โจทก์ต้องการคิดค่าเช่านาจากจำเลย จำเลยไม่ตกลงเช่า โจทก์จึงได้เอานาพิพาทให้นายแผนเช่า จำเลยกลับแย่งไถนาพิพาทขอให้ห้ามจำเลย และให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย
จำเลยให้การว่า เดิมนาพิพาทเป็นของนายมากนางฟัก แต่เป็นมรดกตกทอดแก่นายแถมบุตรคนเล็ก เมื่อประมาณ ๓๐ ปีมานี้ นายแถมได้ขายให้จำเลย จำเลยและภริยาครอบครองมาโดยสงบและเปิดเผย เป็นเวลาติดต่อกันประมาณ ๓๒ ปีแล้ว จำเลยย่อมได้กรรมสิทธิ์ตามกฎหมายตอนที่จำเลยซื้อนาพิพาทจากนายแถม จำเลยไม่ทราบว่าเป็นที่ดินมีโฉนดตราจอง การที่โจทก์ไปขอรับมรดกใส่ชื่อโจทก์ โจทก์ใช้สิทธิโดยไม่สุจริต ศาลชั้นต้นฟังว่านายแถมได้ขายให้จำเลยจำเลยครอบครองนาพิพาทโดยสงบและเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของเป็นเวลาติดต่อกันกว่า ๑๐ ปีแล้ว จำเลยย่อมได้กรรมสิทธิ แม้โจทก์จะไปขอรับมรดกโอนใส่ชื่อโจทก์ในภายหลังก็ไม่ทำให้โจทก์มีสิทธิดีกว่าจำเลย เพราะโจทก์ได้สิทธิมาโดยไม่สุจริต และมิได้เสียค่าตอบแทนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๒๙๙ วรรค ๒ พิพากษายกฟ้องโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยเป็นฝ่ายครอบครองที่พิพาทอย่างเป็นเจ้าของโดยสงบและเปิดเผย ติดต่อกันมาเป็นเวลากว่า ๑๐ ปี จำเลยจึงเป็นผู้ได้กรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๓๘๒ ข้อที่ว่า โจทก์เป็นผู้ที่ไปขอใบแทนโฉนดตราจองและต่อมาโจทก์ได้โอนรับมรดกเป็นของโจทก์ เห็นว่า โจทก์ได้รับโอนมาโดยมิได้เสียค่าตอบแทนและการโอนรับมรดกของโจทก์มีพฤติการณ์ส่อให้เห็นว่า โจทก์ได้กระทำไปโดยไม่สุจริต ถึงแม้โจทก์จะได้รับโอนที่พิพาทมาทางทะเบียน โจทก์ก็ไม่ได้กรรมสิทธิ์ในที่พิพาท ข้อที่จำเลยขอให้โจทก์ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์นั้น เป็นเรื่องพิมพ์ผิดพลาดเมื่ออ่านคำให้การของจำเลยโดยตลอดแล้ว ถือได้ว่าจำเลยได้ขอให้โจทก์ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมและค่าทนายความแทนจำเลยนั่นเอง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
