พ.ศ. 2481 ศาลฎีกา
เจ้าพนักงานสั่งให้ผู้รุกล้ำทางหลวงให้รื้อถอนการรุกล้ำได้ ถ้าผู้รุกล้าขัดขืนก็ย่อมมีผิดฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงาน ประมวลวิธีพิจารณาอาญา ม.208 (2)
คดี ๓ สำนวนนี้โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยขัดคำสั่งเจ้าพนักงานขอให้ลงโทษตามก.ม.อาญา ม.๓๓๔ ข้อ ๒ ศาลชั้นต้นสืบพะยานโจทก์ได้หนึ่งปากแล้วงดสืบพะยาน พิพากษาว่าคำสั่งของเจ้าพนักงานที่สั่งให้จำเลยรื้อถอนการทำนานั้นไม่ชอบด้วย ก.ม.
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษาใหม่ตามรูปคดี
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษาว่าการที่รุกล้ำทางหลวงเป็นความผิดเมื่อผู้ใดขัดคำสั่งเจ้าพนักงาน จึงชอบที่จะฟังคำพะยานให้สิ้นกระแสความ
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
ที่สาธารณะประโยชน์เดิมเป็นอำนาจและหน้าที่ของกรมการอำเภอที่จะตรวจตรารักษาตาม พ.ร.บ.ปกครองท้องที่ พ.ศ.2457 ม. 122 ต่อมาอำนาจหน้าที่นี้ได้โอนมาเป็นอำนาจหน้าที่ของนายอำเภอโดย พ.ร.บ.ระเบียบราชการบริหารราชก…
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 47/2498เมื่อไม่ปรากฏว่านายอำเภอไม่อาจปฏิบัติราชการได้ตามปกติและปลัดอำเภอได้รักษาราชการแทน ปลัดอำเภอนั้นย่อมไม่มีอำนาจที่จะออกคำสั่งตาม ม. 122 พ.ร.บ.ปกครองท้องที่ได้ จำเลยขัดขืนคำสั่งปลัดอำเภอจึงไม่เป็นความผิ…
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1043/2482กรมการอำเภอสั่งให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างออกไปจากที่ที่หวงห้ามไว้เพื่อสาธารณะประโยชน์ถ้าจำเลยขัดขืน แม้จะได้โดยโต้เถียงกรรมสิทธิก็มีผิดฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงาน อ้างฎีกาที่ 709/2482 ที่ 803/2482
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 3672/2568โจทก์บรรยายฟ้องโดยสรุปว่า จำเลยลักเงินสดของผู้เสียหายไปรวม 5 ครั้ง เป็นเงินทั้งสิ้น 9,804,760 บาท โดยใช้รถจักรยานยนต์เป็นยานพาหนะเพื่อความสะดวกแก่การกระทำความผิด การพาทรัพย์นั้นไป หรือเพื่อให้พ้นการจั…
คำพิพากษาศาลฎีกา พ.ศ. 2566 (เลขอ้างอิง 699740)เมื่อที่ดินพิพาทซึ่งเป็นที่ดินไม่มีหนังสือสำคัญแสดงกรรมสิทธิที่ดินมิได้ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของบุคคลหนึ่งบุคคลใด ให้ถือว่าเป็นของรัฐ ตาม ป.ที่ดิน มาตรา 2 และแม้หากที่ดินพิพาทจะพ้นจากการเป็นที่ชายตลิ่งไปโดย…
ข้อมูลคำพิพากษาเพื่อการค้นคว้า ข้อเท็จจริงของแต่ละคดีแตกต่างกัน ไม่ใช่คำแนะนำทางกฎหมายสำหรับเรื่องของคุณ ฉบับที่ใช้อ้างอิงคือฉบับของศาลฎีกา
ยินดีต้อนรับ 👋
กรอกข้อมูลเพื่อให้เจ้าหน้าที่ติดต่อกลับได้
