คำฟ้องและคำให้การ
ในคดีวิวาททำร้ายซึ่งกันแลกัน จำเลยบางคนมิได้อุทธรณ์ขึ้นมานั้น เมื่อศาลอุทธรณ์ตรวจสำนวนเห็นว่า จำเลยบางคนซึ่งมิได้อุทธรณ์ขึ้นมา ควรมีความผิดตามมาตรา ๓๓๕ ข้อ ๖ อันเป็นบทโทษเบากว่ามาตรา ๒๕๓ ดังนี้ ศาลอุทธรณมีอำนาจแก้โทษ ผู้มิได้อุทธรณ์ให้มีผลเท่ากับจำเลยผู้กระทำผิดร่วมกันได้ตามตัวอย่างฎีกาที่ ๒๐/๒๔๕๖ แลที่ ๖๑๙/๕๗ ได้ความว่าในการวิวาทนี้ อ. จำเลยผู้วิวาทฝ่ายหนึ่งได้ใช้หัวสากกระเดื่องขว้างนายอ่อนหลบเลี่ยงทัน หัวสากกระเดื่องจึงเลยไปถูกเด็ก ป. ผู้ตายไม่ได้เป็นผู้วิวาทด้วย ศาลจังหวัดอุบลวางโทษ อ. ตามมาตรา ๒๕๑ แลคดีส่วนตัว อ. เป็นอันยุติแล้ว
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ปัญหาต่อไปมีแต่ว่าจำเลยอื่น ๆ นอกจาก อ. ซึ่งเป็นผู้วิวาทด้วยกันจะมีความผิดตามมาตรา ๒๕๓ ฤาไม่ ฎีกาตัดสินว่า ตามมาตรา ๒๕๓ บัญญัติว่า ถ้ามีผู้บาดเจ็บถึงตายในที่วิวาทแล้ว ผู้ที่วิวาทในที่นั้น นอกจากผู้ป้องกันตัว จึงจะมีความผิดตามมาตรา ๒๕๓ แต่คดีนี้เด็ก ป. หาได้วิวาทด้วยไม่แลเด็ก ป.ก็ตายนอกที่วิวาทเช่นนี้ คดีไม่เข้าบท ๒๕๓ ตามที่โจทย์อ้างมา ที่ศาลเดิมลงโทษจำเลยอื่นนอกจาก อ. ตามมาตรา ๓๓๕ ข้อ ๖ นั้นชอบแล้ว
