คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าตำรวจจับโจทก์หาว่าโจทก์ขี่จักรยานโดยไม่มีทะเบียนและไม่มีใบอนุญาตขับขี่ แล้วนำตัวส่งต่อจำเลยซึ่งเป็นปลัดอำเภอ ในการสอบสวนจำเลยเพทุบายหาว่าโจทก์หลบหนีที่คุมขังและต่อสู้เจ้าพนักงานและได้ขังโจทก์ไว้เกิน ๔๘ ชั่วโมงโดยเจตนาแกล้งโจทก์ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๗๐,๑๔๒ วรรค ๒ ที่แก้ไข ศาลชั้นต้นไม่ฟังข้อเท็จจริงดังกล่าวนั้น จึงให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยทำผิดจริงให้ลงโทษตามมาตรา ๒๗๐ จำคุก ๑๕ วัน ตามมาตรา ๑๔๒ วรรค ๒ จำคุก ๖ เดือน แต่ให้รอการลงอาญา โจทก์ฎีกาว่าศาลลงโทษจำเลยต่ำกว่าอัตราในกฎหมาย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่ามาตรา ๑๔๒ วรรค ๒ ที่แก้ไขมีอัตราโทษจำคุกอย่างต่ำถึง ๑ ปี ศาลอุทธรณ์ลงโทษต่ำกว่าอัตราจริง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาแก้ให้รวมกะทงลงโทษจำเลยจำคุก ๑ ปี ปรับ ๑๐๐ บาท แต่ให้รอการลงอาญาจำคุกไว้
