คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8505/2561

คำฟ้องและคำให้การ

โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน 193,216,455.62 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าว นับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์

จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง

คำพิพากษาศาลล่าง

ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับ

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า ให้จำเลยชำระเงิน 2,338,686 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงิน 1,169,343 บาท นับแต่วันที่ 31 ตุลาคม 2556 และของต้นเงิน 1,169,343 บาท นับแต่วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2557 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ แต่ดอกเบี้ยนับถึงวันฟ้อง (ฟ้องวันที่ 9 กันยายน 2558) ต้องไม่เกิน 281,603.42 บาท กับให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมทั้งสองศาลแทนโจทก์ เฉพาะค่าขึ้นศาลให้ใช้เท่าทุนทรัพย์ที่โจทก์ชนะคดีในชั้นอุทธรณ์ โดยกำหนดค่าทนายความรวม 50,000 บาท และค่าใช้จ่ายในการดำเนินคดีรวม 20,000 บาท นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น โจทก์และจำเลยฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัย

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงเบื้องต้นรับฟังได้ว่า เมื่อวันที่ 24 กันยายน 2556 โจทก์จองเช่าพื้นที่ในโครงการ The Shopper Grand Rama 9 กับจำเลย โดยโจทก์ชำระเงินประกันการเช่างวดที่ 1 และงวดที่ 2 งวดละ 1,169,343 บาท ให้แก่จำเลยแล้ว ส่วนงวดที่ 3 ยังไม่ชำระ ต่อมาจำเลยมีหนังสือลงวันที่ 18 มิถุนายน 2558 ไปยังโจทก์บอกเลิกหนังสือแสดงเจตนาการจองเช่าพื้นที่ โจทก์จึงมีหนังสือลงวันที่ 23 กรกฎาคม 2558 ไปยังจำเลยยกเลิกสัญญาและเรียกค่าเสียหาย คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามคำแก้ฎีกาของจำเลยเป็นข้อแรกว่า ฎีกาของโจทก์ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ โดยจำเลยแก้ฎีกาว่า ฎีกาของโจทก์ตั้งแต่หน้า 10 ถึงหน้า 19 เป็นการคัดลอกมาจากอุทธรณ์ในหน้า 39 ถึงหน้า 55 ถือเป็นฎีกาที่ไม่ได้โต้แย้งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ เป็นฎีกาที่ไม่ชัดแจ้งนั้น

เห็นว่า ฎีกาของโจทก์ในหน้า 10 ถึงหน้า 19 กับอุทธรณ์ของโจทก์หน้า 39 ถึงหน้า 55 เป็นเพียงการบรรยายถึงข้อเท็จจริงที่พยานโจทก์เบิกความในชั้นพิจารณาเพื่อโต้แย้งคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่วินิจฉัยว่าโจทก์กับจำเลยสมัครใจเลิกสัญญาและที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าจำเลยมิได้เป็นฝ่ายผิดสัญญาว่าข้อเท็จจริงตามที่โจทก์นำสืบเป็นกรณีที่จำเลยเป็นฝ่ายผิดสัญญา ฎีกาของโจทก์จึงเป็นฎีกาที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 (ที่ใช้บังคับในขณะยื่นฟ้อง) คำแก้ฎีกาของจำเลยข้อนี้ฟังไม่ขึ้น

มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์และจำเลยข้อต่อไปว่า โจทก์หรือจำเลยเป็นฝ่ายผิดสัญญา และโจทก์กับจำเลยสมัครใจเลิกสัญญากันหรือไม่ โดยโจทก์ฎีกาว่าเอกสารที่โจทก์มีถึงจำเลยให้ปฏิบัติตามสัญญาก่อนที่จำเลยจะมีหนังสือบอกเลิกสัญญากับโจทก์ ที่จำเลยขอเลื่อนการส่งมอบพื้นที่จองเช่าหลายครั้งและโจทก์ขออนุญาตจำเลยจัดงาน 1 เดือน แต่เมื่อจัดงานได้เพียง 5 วัน จำเลยก็สั่งยกเลิกการจัดงานกับปิดกั้นบริเวณพื้นที่จองเช่าไม่ให้โจทก์เข้า ทั้งไม่ยอมเจรจากับโจทก์และแจ้งว่าประสงค์จะเลิกสัญญา โจทก์จึงจำเป็นต้องบอกเลิกสัญญาจองเช่าพื้นที่มิใช่ด้วยความสมัครใจ เมื่อจำเลยเป็นฝ่ายผิดสัญญา การบอกเลิกสัญญาของจำเลยจึงไม่ชอบ ส่วนจำเลยฎีกาว่า

คำวินิจฉัยของศาลชั้นต้นแสดงให้เห็นว่าจำเลยส่งมอบพื้นที่จองเช่าให้แก่โจทก์ตามสัญญาแล้ว จำเลยไม่ได้เป็นฝ่ายผิดสัญญา ส่วนความชำรุดบกพร่องในพื้นที่ที่อ้างเป็นความชำรุดบกพร่องที่เกิดขึ้นระหว่างการตกแต่งพื้นที่ของโจทก์ เป็นกรณีที่โจทก์และจำเลยตกลงให้จำเลยเข้ามาแก้ไขงานซึ่งเป็นเรื่องเล็กน้อย เฉพาะรายจุดสาเหตุที่มีการแก้ไขบริเวณพื้นที่ที่จะส่งมอบเกิดจากการที่โจทก์ต้องการปรับย้ายร้านตามความประสงค์ของโจทก์จึงแจ้งให้จำเลยแก้ไขปรับย้ายอุปกรณ์ต่าง ๆ ซึ่งในภายหลังโจทก์เป็นฝ่ายตกแต่งพื้นที่ล่าช้าทำให้มีการเลื่อนเปิดใช้พื้นที่ออกไป โจทก์นำพื้นที่เช่าออกหาประโยชน์ให้บุคคลภายนอกเช่าช่วงทั้ง ๆ ที่ยังไม่ทำสัญญาเช่าและสัญญาบริการกับจำเลยและนำพื้นที่เช่าจัดงานออกร้านขายอาหารในพื้นที่ส่วนกลางโดยไม่ได้ขออนุญาตจากจำเลย

พื้นที่ส่วนกลางดังกล่าวจำเลยสงวนสิทธิการใช้พื้นที่อย่างชัดแจ้งในสัญญา โจทก์จึงไม่มีสิทธิใช้ประโยชน์ การกระทำของโจทก์ที่ไม่สุจริตสร้างความเสียหายแก่จำเลยอย่างมาก จำเลยจึงมีหนังสือแจ้งโจทก์เข้าทำสัญญาเช่าและสัญญาบริการหลายครั้งแต่โจทก์เพิกเฉย ถือว่าโจทก์เป็นฝ่ายผิดสัญญามาแต่ต้น จำเลยจึงมีสิทธิบอกเลิกสัญญาและริบเงินจอง นั้น เห็นว่า หนังสือแสดงเจตนาการจองเช่าพื้นที่ระหว่างโจทก์ผู้จองกับจำเลยผู้รับจองกำหนดเวลาการตกแต่งไว้ 4 เดือน นับแต่วันที่รับมอบพื้นที่จากจำเลย โดยระบุวันรับและส่งมอบพื้นที่วันที่ 15 มกราคม 2557 วันเริ่มต้นสัญญาเช่าและบริการวันที่ 15 พฤษภาคม 2557 โดยมีระยะเวลาปลอดค่าเช่าและค่าบริการเป็นเวลา 2 เดือน

เริ่มตั้งแต่วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 ถึงวันที่ 14 กรกฎาคม 2557 กำหนดเวลาชำระเงินจองโดยแบ่งออกเป็น 3 งวด งวดละ 1,169,343 บาท งวดที่ 1 ชำระวันทำหนังสือแสดงเจตนาการจองเช่าพื้นที่ งวดที่ 2 ชำระภายในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2557 และงวดที่ 3 ชำระภายในวันที่ 16 พฤษภาคม 2557 และกำหนดเวลาที่โจทก์จะเข้าทำสัญญาเช่าและสัญญาบริการกับจำเลยภายในวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 หากโจทก์ไม่มาทำสัญญาเช่าและบริการตามที่กำหนด ยินยอมให้จำเลยยึดเงินจองและให้นำพื้นที่ที่จองไว้ออกจำหน่ายให้แก่ผู้เช่ารายอื่นทันที แต่พฤติการณ์ที่โจทก์นำสืบว่า จำเลยไม่ได้ส่งมอบพื้นที่ที่จองตามกำหนด โจทก์ขอเลื่อนเวลาการชำระเงินจองงวดที่ 3 กับเลื่อนการทำสัญญาเช่าและสัญญาบริการ

ส่วนจำเลยนำสืบว่า เมื่อวันที่ 17 มีนาคม 2557 โจทก์และจำเลยมีการตรวจวัดรับพื้นที่เช่าและงานระบบกันแล้ว ต่อมาปลายเดือนมีนาคม 2557 จำเลยเรียกโจทก์เข้ามาเจรจาเนื่องจากตรวจสอบพบว่าโจทก์เข้าไปตกแต่งพื้นที่ส่วนกลางและเปลี่ยนแบบแปลนประเภทร้านค้าเป็นร้านอาหาร ทำให้จำเลยต้องเปลี่ยนแก้ไขระบบงานสาธารณูปโภคเปลี่ยนและติดตั้งระบบดูดควันใหม่ เทพื้นใหม่ เปลี่ยนและวางท่อก๊าซแอลพีจีใหม่ตามคำร้องขอของโจทก์ ซึ่งจำเลยยอมผ่อนปรนและพยายามทำทุกอย่างเท่าที่โจทก์ร้องขอมาโดยตลอดนั้น กรณีดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าโจทก์และจำเลยไม่ถือเอากำหนดเวลาที่ระบุในหนังสือแสดงเจตนาการจองเช่าพื้นที่เป็นข้อสำคัญ เช่นนี้ที่โจทก์ไม่ชำระเงินจองงวดที่ 3 ไม่เข้าทำสัญญาเช่าและสัญญาบริการภายในกำหนดเวลาตามหนังสือแสดงเจตนาการจองเช่าพื้นที่

จะถือว่าโจทก์เป็นฝ่ายผิดสัญญาและบอกเลิกสัญญาเพราะเหตุดังกล่าวทันทีไม่ได้ หากแต่จำเลยต้องบอกกล่าวโดยกำหนดระยะเวลาพอสมควรให้โจทก์ชำระเงินจองที่ยังคงค้างและให้เข้าทำสัญญาเช่าและสัญญาบริการเสียก่อน และเมื่อครบระยะเวลาที่กำหนดแล้วโจทก์เพิกเฉยไม่ปฏิบัติตามจึงจะบอกเลิกสัญญาได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 387 แต่นายสิงห์สรร พยานจำเลยซึ่งเป็นลูกจ้างของจำเลยเบิกความลอย ๆ ว่า จำเลยมีหนังสือแจ้งให้โจทก์เข้าทำสัญญาเช่าและบริการหลายครั้ง แต่โจทก์เพิกเฉย โดยไม่มีพยานหลักฐานอย่างอื่นมายืนยันสนับสนุนให้เห็นว่าจำเลยได้บอกกล่าวโดยกำหนดระยะเวลาพอสมควรให้โจทก์ชำระเงินจองที่ยังค้างและเข้าทำสัญญาเช่ากับสัญญาบริการมาก่อนแล้ว

การที่จำเลยมีหนังสือลงวันที่ 18 มิถุนายน 2558 ไปยังโจทก์บอกเลิกหนังสือแสดงเจตนาการจองเช่าพื้นที่ ด้วยเหตุว่าโจทก์คงค้างชำระเงินจองงวดสุดท้าย และไม่ได้เข้าทำสัญญาภายในระยะเวลาที่กำหนดโดยมิได้กำหนดระยะเวลาให้โจทก์ปฏิบัติก่อนจึงไม่ชอบ แต่เมื่อโจทก์ได้รับหนังสือฉบับลงวันที่ 18 มิถุนายน 2558 จากจำเลยแล้ว โจทก์กลับมีหนังสือลงวันที่ 23 กรกฎาคม 2558 ไปยังจำเลยเพื่อขอยกเลิกสัญญาและเรียกค่าเสียหาย นั้น พฤติการณ์ดังกล่าวถือว่าโจทก์และจำเลยต่างสมัครใจเลิกสัญญาหนังสือแสดงเจตนาการจองเช่าพื้นที่กันแล้ว โจทก์และจำเลยต้องกลับคืนสู่ฐานะดังที่เป็นอยู่เดิม ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 391 วรรคหนึ่ง จำเลยจึงต้องคืนเงินจองพร้อมดอกเบี้ยตามกฎหมายนับแต่วันที่รับไว้ให้แก่โจทก์

เมื่อจำเลยไม่ได้เป็นฝ่ายผิดสัญญา โจทก์จึงไม่อาจเรียกค่าเสียหายจากจำเลยได้ ส่วนที่จำเลยฎีกาว่าโจทก์ต้องชดใช้ค่าใช้ประโยชน์ในพื้นที่ของจำเลยและนำมาหักกลบลบหนี้กับเงินจองที่จำเลยต้องคืนให้แก่โจทก์ได้นั้น เห็นว่า จำเลยไม่ได้ฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหายในส่วนนี้มาจึงเป็นเรื่องที่จำเลยต้องไปว่ากล่าวกันต่างหาก ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์และจำเลยฟังไม่ขึ้น

อนึ่ง โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยรับผิดชดใช้ค่าเสียหายที่โจทก์ชำระเงินไปแล้วพร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับถึงวันฟ้องรวม 30,532,102.65 บาท ค่าเสียหายอันเกิดแต่พฤติการณ์พิเศษ 125,413,238 บาท และค่าเสียหายที่โจทก์ชำระให้แก่ผู้เช่าช่วง 6,739,012.32 บาท ซึ่งรวมแล้วเป็นเงินทั้งสิ้น 162,684,352.97 บาท ต้องเสียค่าขึ้นศาล 312,684 บาท และค่าขึ้นศาลอนาคต 100 บาท แต่โจทก์มีคำขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน 193,216,455.62 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี ของต้นเงินดังกล่าวนับถัดจากวันฟ้อง โดยเสียค่าขึ้นศาลมา 343,216 บาท ชั้นอุทธรณ์โจทก์อุทธรณ์ขอให้จำเลยรับผิดชำระเงิน 177,044,396.97 บาท โดยเสียค่าขึ้นศาล 327,044 บาท

ด้วยการเพิ่มค่าเสียหายอันเกิดแต่พฤติการณ์พิเศษเป็นเงิน 139,783,222 บาท ซึ่งโจทก์ไม่อาจอุทธรณ์ขอให้เพิ่มค่าเสียหายส่วนนี้เกินไปจากที่ฟ้องได้ ทุนทรัพย์ที่พิพาทในชั้นอุทธรณ์จึงเป็นจำนวนเดียวกับที่โจทก์ฟ้อง และชั้นฎีกาโจทก์ฎีกาขอให้จำเลยรับผิดชำระเงิน 168,122,825 บาท โดยเสียค่าขึ้นศาล 318,122 บาท ด้วยการคำนวณค่าเสียหายอันเกิดแต่พฤติการณ์พิเศษเพิ่มเป็นเงิน 133,472,000 บาท เกินกว่าที่โจทก์ฟ้อง ทุนทรัพย์ที่พิพาทสำหรับฎีกาของโจทก์จึงเท่ากับ 160,064,063.55 บาท จึงต้องคืนค่าขึ้นศาลที่เสียเกินมาแต่ละชั้นศาลให้แก่โจทก์