คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยทำสัญญาเช่าห้องแถวของโจทก์ ๓ ห้อง นอกเขตเทศบาล ตั้งแต่ครั้งนายโล่เฉียง ลุงของโจทก์เป็นเจ้าของอยู่ ข้อความในสัญญาเช่ามีว่า "สัญญาเช่าเรือน ๓ ห้อง เดือนละ ๒๑ บาท วันหลังถ้าตลาดเจริญขึ้นจะไม่ขึ้นราคาค่าเช่า ผู้ให้เช่าเรียกกลับคืนไม่ได้ ผู้เช่าจะเลิกสัญญาได้ ฯลฯ " เมื่อ ๔-๕ ปีมานี้ นายโล่เฉียงตาย โจทก์เป็นผู้รับมฤดกได้ยอมให้จำเลยเช่าต่อมา บัดนี้โจทก์มีหนังสือบอกเลิกการเช่ากับจำเลยพ้นระยะ ๑ เดือนแล้ว จำเลยไม่ออก จึงขอให้ขับไล่ จำเลยต่อสู้ว่า ไม่ผิดสัญญา ศลลชั้นต้นและศาลอุธรณ์พิพากษาต้องกันให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากห้องเช่า จำเลยฎีกาว่า ตามสัญญาเช่าเป็นการเช่าตลอดอายุผู้ให้เช่า โจทก์เรียกคืนไม่ได้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า แม้จะถือว่าการเช่ารายนี้เป็นการเช่าตลอดอายุผู้ให้เช่าก็ดี นายโล่เฉียง ผู้ให้เช่าเดิมก็ตายมา ๔-๕ ปีแล้ว และการเช่ามิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ จำเลยไม่มีทางชะนะคดี
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
