คำฟ้องและคำให้การ
อ.ซึ่งเปนลูกหนี้โจทย์ได้ฝากสิ่งของให้จำเลยขาย อ.ได้ตกลงกับโจทย์ว่าจะเอาเงินที่ขายสิ่งของรายนี้ได้ใช้หนี้โจทย์ ส่วนโจทย์กับจำเลยมิได้ตกลงกับประการใด จำเลยได้คืนราคาสิ่งของนี้ให้ อ.ไปโดยมิได้มีการสมยอมกันโจทย์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยสามีภรรยาฐานยักยอกทรัพย์ แลเรียกเงินราคาสิ่งของนั้น ศาลอุทธรณ์กรุงเทพฯ ตัดสินให้ยกฟ้องโจทย์ในทางอาญา แต่จำเลยต้องรับผิดชอบในทางแพ่งให้จำเลยใช้เงินแก่โจทย์ตามฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยเห็นชอบด้วยข้อที่ให้ยกฟ้องโจทย์ในทางอาญา ส่วนความรับผิดชอบทางแพ่งเห็นว่าจำเลยก็ไม่ต้องรับผิดชอบเหมือนกัน เพราะจำเลยไม่ได้เปนคู่สัญญาตกลงในการที่จะเอาเงินราคาสิ่งของที่ขายได้ให้แก่โจทย์ เพราะฉนั้นโจทย์ไม่อาจเปลื้องจำเลยให้พ้นจากหนี้อันชอบด้วยกฎหมายรายนี้ได้ ในคดีนี้ ช.ผู้เดียวฎีกาแต่เพราะความรับผิดชอบของ ช.ซึ่งมิได้ฎีกาอยู่ในความรับผิดชอบของ ซ.สามีดังนี้ ตามธรรมดาแลตามกฎหมายเมื่อ ซ.ไม่ต้องรับผิดชอบ ซ.ก็ไม่ต้องรับผิดชอบดุจกัน จำเลยไม่ต้องรับผิดชอบในทางแพ่ง
