คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 12 ธ.ค. 2499 จำเลยใช้ไม้ตะบองทำร้ายนายทองมีถึงตายโดยเจตนาเป็นการฆ่าโดยความพยายามด้วยความพยาบาทมาดหมายและโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ขอให้ลงโทษตาม กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 249, 250 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 289จำเลยต่อสู้ว่าป้องกันตัวศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(4) ให้วางโทษประหารชีวิต ปรานีลดโทษ 1 ใน 3 ถือเกณฑ์มาตรา 52(1) คงให้จำคุก 20 ปี ไม้ของกลางริบจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ ว่าจำเลยผิดตาม ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา 249 ให้จำคุก 15 ปี ลดปรานี 1 ใน 3 คงจำคุก 10 ปี นอกจากนี้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่อ้างว่าจำเลยกระทำโดยไตร่ตรองไว้ก่อนนั้น เป็นอันไม่มีปัญหา
เพราะลักษณะแห่งการกระทำตามโจทก์อ้างข้อนี้ เป็นบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายอาญา แต่เหตุเรื่องนี้เกิดเมื่อวันที่ 12 ธ.ค. 99 ก่อนใช้ประมวลกฎหมายอาญา จะนำมาตรา 289 แห่งประมวลกฎหมายอาญามาลงโทษแก่จำเลยไม่ได้ แม้จะเป็นระวางโทษเท่ากันก็ตามการที่โจทก์อ้างว่า จำเลยถือไม้แนบแอบตัวมาตีผู้ตายโดยไม่ให้รู้ตัวนั้น ศาลฎีกาไม่เห็นว่าจะเป็นการกระทำโดยความพยายามด้วยความพยาบาทมาดหมายอย่างไร จำเลยเห็นผู้ตายซึ่งเป็นคนมีสาเหตุกันผ่านมาหยุดคุยกับนายพันธ์ใกล้ ๆ เรือนจำเลย ก็ย่องมาตีเอาโดยถือโอกาศเช่นนี้ เป็นการกระทำตามธรรมดา หาใช่ลักษณะฉกรรจ์ตามความหมายของมาตรา 250(3) ไม่
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
