เนื้อความคำพิพากษา
ข้อเท็จจริงได้ความว่าพวกของจำเลยกับพวกของ ส.ทะเลาะกันและท้าทายจะตีกัน แต่มีผู้มาห้ามเสียจึงเลิกรากันไป ขณะที่พวกจำเลยจะกลับบังเอิญ ต. เดินมานายเกริ่นจำเลยได้แทง ต. ล้มลง และต่อมา ๘ -๙ วัน ต.ก็ตาย ศาลชั้นต้นตัดสินว่าจำเลยทั้ง ๔ มีผิดฐานฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา ตามมาตรา ๒๕๑ ศาลฎีกาตัดสินว่าคดีส่วนตัวนายเกริ่นนั้นไม่มีช่องทางจะกลับแก้คำพิพากษาศาลล่างเพราะเหตุว่าเมื่อจำเลยรับว่าได้แทง ต.โดยป้องกันตัวก็เป็นหน้าที่ของจำเลยต้องสืบให้สมข้อต่อสู้ แต่จำเลยสืบไม่ได้จึงพิพากษายืน ส่วนจำเลยอื่นอีก ๓ คนนั้น เห็นว่าตามพฤตติการณ์ยังไม่พอฟังว่าได้สมคบกันนายเกริ่นฆ่า ต. ตายจริง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้ปล่อยจำเลยทั้ง ๓ พ้นข้อหาไป
