คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า พ. จำเลยเป็นผู้ใหญ่บ้านได้ทำบัญชีคอกสัตว์พาหนะปลอมขึ้นฉะบับหนึ่งรับรองว่ากระบือที่ปรากฎในบัญชีคอกนั้นเป็นของ ต. จำเลย แล้วนำบัญชีปลอมนั้นไปแสดงต่อกรมการอำเภอว่าเป็นกระบือลูกคอกเพื่อให้ขอให้ทำตั๋วพิมพ์รูปพรรณโอนชายแก่ น. จำเลย เจ้าพนักงานหลงเชื่อจึงจัดการทำตั๋วพิมพ์รูปพรรณและโอนกระบือให้ น. จำเลยไป โจทก์จึงฟ้อง ขอให้ลงโทษ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า พ. จำเลยมีผิดตาม ม. ๒๒๖ - ๒๓๐ พิพากษาให้ลงโทษจำเลยตาม ม. ๒๓๐ ซึ่งเป็นบทที่หนัก
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตาม พ.ร.บ. ลักษณปกครองท้าองที่ การทำบัญชีสัตว์พาหนะเป็นการนอกหน้าที่ของผู้ใหญ่บ้าน จำเลยยังไม่มีผิดตาม ม.๒๓๐
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้นที่ให้ลงโทษจำเลยตาม ม. ๒๒๖
