คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำวันที่ 31 กรกฎาคม 2531 จำเลยเลิกจ้างโจทก์ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชย ค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรม สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าทำงานในวันหยุดตามประเพณี ค่าทำงานล่วงเวลา และค่าทำงานวันหยุดพักผ่อนประจำปีพร้อมดอกเบี้ยตามกฎหมายจำเลยให้การและฟ้องแย้งว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องเพราะเป็นหญิงมีสามีและไม่ได้รับความยินยอมจากสามีให้ฟ้องคดีนี้ จำเลยเลิกจ้างโจทก์เพราะโจทก์มีพฤติการณ์ไม่เหมาะสมแก่การปฏิบัติหน้าที่ฝ่าฝืนคำสั่งของจำเลยเป็นกรณีร้ายแรง โจทก์จงใจทำให้จำเลยเสียหายและทุจริต โดยมาทำงานสายหรือไม่มาทำงาน แต่ลงชื่อเท็จเพื่อเบิกค่าจ้างค่าล่วงเวลาและให้คนอื่นลงชื่อแทน
จำเลยไม่ต้องรับผิดตามฟ้อง ระหว่างการทำงาน โจทก์ทำละเมิดต่อจำเลยโดยทิ้งงานไปสามวัน จำเลยขอคิดค่าเสียหายเพราะทำให้ขาดความเชื่อถือ ค่าจ้างในวันทิ้งงานและวันที่โจทก์มาสาย ขอให้ยกฟ้อง และขอให้โจทก์ใช้เงินจำนวน 420,405 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่จำเลยโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า โจทก์มีอำนาจฟ้อง โจทก์ไม่เคยทุจริต โจทก์มาทำงานสายเพียงเล็กน้อย ขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชย ค่าทำงานในวันหยุดพักผ่อนประจำปี ค่าทำงานในวันหยุดตามประเพณี พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ คำขออื่นให้ยก และให้ยกฟ้องแย้งของจำเลยจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า แม้โจทก์เป็นหญิงมีสามีฟ้องความโดยไม่ได้รับความยินยอมจากสามี แต่สิทธิตามสัญญาจ้างแรงงานเป็นสิทธิเฉพาะตัวของโจทก์ผู้เป็นลูกจ้าง
ไม่เป็นสินสมรส การฟ้องเรียกเงินตามสัญญาจ้างแรงงานมิใช่เป็นการจัดการสินสมรสตามบทกฎหมายที่จำเลยอ้าง โจทก์มีอำนาจฟ้องได้ตามลำพังตนเองหาจำต้องได้รับความยินยอมจากสามีโจทก์ก่อนไม่ และการที่โจทก์มาทำงานสายและทำงานให้จำเลยไม่ครบตามเวลาที่กำหนด หากเป็นการผิดต่อระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลย จำเลยก็ชอบที่จะดำเนินการลงโทษทางวินัยตามระเบียบข้อบังคับการทำงานของจำเลยต่างหาก หาชอบที่จะมาเรียกเงินคืนจากโจทก์ไม่พิพากษายืน.
