คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบังอาจมีกระสุนปืนแบบ ๘๖ จำนวน ๕๕ นัด ซึ่งเป็นกระสุนปืนที่ใช้สำหรับปืนเล็กยาวของทางราชการตำรวจและทหารกับสำหรับใช้เฉพาะแต่ในการสงครามไว้ในความครอบครองของจำเลยโดยผิดกฎหมาย และไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน
จำเลยให้การรับสารภาพ แต่แถลงว่ากระสุนของกลางเป็นกระสุนที่ใช้ยิงได้กับปืนที่จำเลยได้รับอนุญาต และซึ่งได้มาก่อนเปิดการจดทะเบียนปืน พ.ศ. ๒๔๙๐ และได้แจ้งให้นายทะเบียนทราบแล้ว จำเลยส่งใบอนุญาตปืนเป็นหลักฐาน ศาลได้ให้จำเลยลองยิงก็ปรากฎว่า ยิงได้จริง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยผิดตามพ.ร.บ.อาวุธปืน ฯลฯมาตรา ๗,๗๒ ปรับ ๕๐ บาท ลดฐานปราณีกึ่งหนึ่ง คงปรับ ๒๕ บาท ของกลางริบ
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามพ.ร.บ.อาวุธปืน ฯลฯ ๒๔๙๐มาตรา ๗ ห้ามมิให้ผู้ใดมีเครื่องกระสุนปืน เว้นแต่จะได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนท้องที่ แต่ไม่มีมาตราใดมีบัญญัติให้ออกใบอนุญาตโดยเฉพาะสำหรับให้มีเครื่องกระสุนปืนเลย มีบัญญัติแต่ใบอนุญาตมีและใช้อาวุธปืนเท่านั้น แม้ในกฎกระทรวงและแบบใบอนุญาต ก็เช่นกัน มีแต่บัญญัติและมีแบบใบอนุญาตเฉพาะให้มีและใช้อาวุธปืนเท่านั้น เหล่านี้แสดงให้เห็นว่าเมื่อมีใบอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืนแล้ว แม้การทำหรือซื้อหรือสั่งกระสุนปืนจะต้องได้รับอนุญาตหรือไม่ก็ตาม แต่การมีกระสุนปืนสำหรับอาวุธปืนนั้น ไม่ต้องมีใบอนุญาตพิเศษ การที่ได้รับอนุญาตหรือไม่กู้ตาม แต่การมีกระสุนปืนสำหรับอาวุธปืนนั้น ไม่ต้องมีใบอนุญาตพิเศษ การที่ได้รับอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืน เป็นการอนุญาตให้มีและใช้กระสุนปืนไปในตัว เมื่อจำเลยได้รับอนุญาตให้มีอาวุธปืนแล้ว การที่จำเลยมีกระสุนปืนไว้ใช้ยิงกับปืนนั้น จึงไม่เป็นความผิด ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
