คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าในวันโจทก์หาเวลากลางวัน จำเลยต่างคนต่างลักถอนต้นข้าวในนาของนางเสไปคนละ ๑๐ ฟ่อนราคา ๔ บาท ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยตาม ม.๒๙๒
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษตาม ม.๒๘๘
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่จำเลยลักถอนต้นข้าวในนานั้น นับว่าเป็นกริยาลักเก็บพรรณไม้ที่เขาปลูกไว้ในนาตามความในมาตรา ๒๙๒ ถึงแม้จะจะใช้คำว่าลักถอนต้นข้าวก็เป็นการใช้ถ้อยคำฉะเพาะเรื่อง ฉะเพาะรายแห่งการกระทำ แต่ก็คงเป็นกิริยาที่อยู่ในความหมายแห่งการลักเก็บตามมาตรา ๒๙๒ ซึ่งเป็นคำกว้าง ส่วนข้อที่โจทก์อ้างว่า ม.๒๙๒ ประสงค์ลงโทษผู้ที่ลักผลไม้หรือพรรณไม้ที่มีค่าเล็กน้อยนั้น เห็นว่ามาตรานี้ไม่มีถ้อยคำแสดงความหมายดังนั้น
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
