คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องเรียกทรัพย์มฤดกของ ร. สามีโจทก์ โดยอ้างว่าโจทก์มีสินเดิม 500 บาทในขณะมาอยู่กินกับ ร. สามีโจทก์ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า ในขณะโจทก์มาอยู่กินกับ ร. โจทก์มีสินเดิมคือสร้อยข้อมือแหวน และสร้อยทองคำ ร. ได้เสียเงินค่าสินสอด 160 บาทต่อมา ร. ได้เอาเงินค่าสินสอด 160 บาทนี้รวมกับเงินของ ร. ไปซื้อที่สวนแห่งหนึ่ง แล้วได้เอาที่สวนขายให้แก่ผู้มีชื่อไปแต่ผู้ซื้อไม่มีเงินพอ จึงจำนองที่สวนนี้ไว้อีกต่อหนึ่ง ร.ได้ทำพินัยกรรม์ยกทรัพย์ให้จำเลยทั้งหมดซึ่งศาลชั้นต้นเห็นว่า ร. ทำดังนั้นมิได้เพราะที่สวนรายนี้นั้นเป็นสินสมรส จึงพิพากษาให้แบ่งที่สวนให้โจทก์ 1 ใน 3
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตาม โจทก์จำเลยฎีกา 1. ศาลจะฟังว่าโจทก์มีสร้อยและแหวนเป็นสินเดิมมิได้ และ 2. โจทก์ได้รับส่วนแบ่งไปแล้วจะฟ้องอีกไม่ได้ ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามศาลล่างและวินิจฉัยว่า ฎีกาของโจทก์ที่อ้างว่าเป็นภรรยาผู้ตายจึงควรเป็นผู้จัดการศพนั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าผู้ตายทำพินัยกรรม์สั่งให้จำเลยเป็นผู้จัดการเช่นนี้ ศาลจะกลับคำสั่งเสียมิได้ และข้อนี้โจทก์มิได้ร้องขอมาแต่เบื้องต้นจะยกขึ้นในชั้นนี้มิได้ ส่วนฎีกาของจำเลยที่ว่าโจทก์ฟ้องว่ามีเงินเป็นสินเดิม 500 บาท ศาลจะฟังว่าโจทก์มีสร้อยและแหวนสินเดิมไม่ได้นั้น เห็นว่าคดีมีปัญหาเรื่องว่าโจทก์มีสินเดิมหรือไม่ เมื่อปรากฎว่าโจทก์มีสินเดิมแล้ว สินเดิมจะเป็นชนิดเดียวกับในฟ้องหรือไม่ก็ไม่สำคัญ ศาลชั้นต้นทั้ง 2 มิได้วินิจฉัยคดีนอกฟ้องนอกประเด็นเลย ส่วนฎีกาของจำเลยที่ว่าโจทก์ยอมรับส่วนแบ่งไปแล้วจะมาฟ้องขอแล่งอีกไม่ได้นั้น ตามสำนวนไม่ปรากฎว่าทรัพย์ที่ฟ้องนี้ได้แบ่งกันแล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ ค่าธรรมเนียมค่าทนายในชั้นฎีกาเป็นพับไปทั้ง 2 ฝ่าย
