คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากห้องพิพาทซึ่งโจทก์เช่าอ้างว่าจำเลยอาศัย จำเลยต่อสู้ว่า จำเลยเข้าอยู่ในห้องพิพาทในฐานะภริยาโจทก์โดยโจทก์สัญญาให้จำเลยมีสิทธิปกครองห้องพิพาทและทรัพย์สินและดูแลบุตร ศาลชั้นต้นสอบถามคู่ความรับกันว่า โจทก์เช่าห้องพิพาทมาก่อนจำเลยเข้าอยู่ขณะนี้จำเลยครอบครองห้องพิพาท โจทก์ไม่ได้อยู่ราว1 ปี โจทก์จำเลยจดทะเบียนสมรสกันแต่หย่าขาดจากกันตามคำพิพากษาแล้วมีบุตรด้วยกัน 2 คน ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยาน แล้วพิพากษาว่า เมื่อจำเลยหย่าขาดกับโจทก์แล้ว ก็ไม่มีสิทธิอยู่ในห้องพิพาทซึ่งโจทก์เช่า ให้ขับไล่จำเลย
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์สั่งให้ศาลชั้นต้นสืบพยานในข้อที่ว่า โจทก์ยังมีสิทธิในห้องพิพาทแต่ผู้เดียวหรือไม่ แล้ววินิจฉัยว่า โจทก์ต่อสัญญาเช่าติดต่อกันมา สิทธิการเช่าจึงเป็นทรัพย์สินของโจทก์แต่ผู้เดียวเมื่อหย่ากันแล้ว โจทก์ไม่ให้จำเลยอยู่ได้ พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า แม้การเช่าห้องพิพาทจะได้มีการต่อสัญญากันใหม่ระหว่างที่โจทก์จำเลยเป็นสามีภริยากันแล้วก็ตาม แต่ก็ยังถือตามสัญญาเดิมที่มีชื่อโจทก์เป็นผู้เช่าฝ่ายเดียว ไม่ทำให้จำเลยกลายเป็นผู้เช่าด้วย แม้สิทธิตามสัญญาเช่าอาจมีราคาและถือเอาได้เป็นทรัพย์สินระหว่างสามีภริยาอย่างหนึ่ง ซึ่งเมื่อหย่ากันอาจมีการแบ่งทรัพย์สินระหว่างกันได้ก็ตาม ทรัพย์สินอันนี้ก็เป็นสิทธิตามสัญญา ซึ่งคนอื่นนอกจากคู่สัญญาจะเข้าไปมีสิทธิตามสัญญาด้วยไม่ได้โจทก์เป็นผู้เช่าตามสัญญา จำเลยไม่ใช่คู่สัญญา จึงไม่อาจอ้างว่าจำเลยมีสิทธิตามสัญญาที่จะได้รับการชำระหนี้ คือ การเข้าอยู่ในห้องเช่า หากจำเลยจะมีส่วนเรียกร้องให้แบ่งทรัพย์สินรายนี้ เช่นให้โอนสิทธิการเช่าตามสัญญามาเป็นของจำเลยบางส่วน หรือให้แบ่งแยกเป็นอย่างอื่นได้ประการใดและโดยวิธีใดหรือไม่นั้น เป็นปัญหาในการแบ่งทรัพย์สิน ไม่เกี่ยวกับการที่จำเลยจะอยู่ในห้องพิพาทอันเป็นสิทธิตามสัญญาเช่าที่โจทก์ผู้เดียวเป็นคู่สัญญา ฯลฯ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
