คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าช้างของจำเลยที่ ๑ ซึ่งให้จำเลยที่ ๒ ผู้เป็นบุตรนาไปรับจ้างแทงช้างของโจทก์บาดเจ็บ ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ จำเลยที่ ๑ ให้การว่า จำเลยที่ ๑ ไม่ต้องรับผิดเพราะจำเลยที่ ๒ ไม่ได้เป็นผู้เยาว์และไม่ได้เป็นลูกจ้างของจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๑ ให้ช้างแก่จำเลยที่ ๒ ไปรับจ้างประกอบอาชีพส่วนตัวของจำเลยที่ ๒ โดยจำเลยที่ ๑ ไม่ได้เกี่ยวข้อง จำเลยที่ ๒ ให้การว่า เป็นผู้เลี้ยงรักษาช้างจริง แต่ได้ใช้ความระมัดระวังอันสมควร ช้างโจทก์แทงช้างจำเลย ค่าเสียหายที่เรียกร้องไม่แน่นอน ช้างจำเลยบาดเจ็บฟ้องแย้งเรียกค่าเสียหาย
โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งว่า จำเลยที่ ๒ ไม่มีอำนาจฟ้อง ช้างโจทก์ไม่ได้แทงช้างจำเลย ศาลชั้นต้นฟังว่า ช้างจำเลยแทงช้างโจทก์แต่จำเลยที่ ๒ ขอช้างจากจำเลยที่ ๑ ไปหารายได้โดยเฉพาะจำเลยที่ ๑ ไม่ได้เกี่ยวข้อง จำเลยที่ ๒ ต้องรับผิดต่อโจทก์แต่ผู้เดียว พิพากษาให้จำเลยที่ ๒ ใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ ให้ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ ๑
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ให้จำเลยที่ ๑ รับผิดร่วมกับจำเลยที่ ๒
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่า จำเลยที่ ๑ ให้จำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นบุตรนำช้างไปดูแลรักษาและทำงานหาประโยชน์ โดยจำเลยที่ ๑ มิได้รับประโยชน์และเกี่ยวข้องด้วย จำเลยที่ ๑ จึงไม่ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ ๒
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
