คำฟ้องและคำให้การ
คดี ๖ สำนวนนี้
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาพิพากษารวมกัน โดยโจทก์ฟ้องหาว่า จำเลยทั้งนี้เป็นเจ้าของและมีข้าวเปลือกไว้ในครอบครองของแต่ละคนเกินกว่า ๑๐๐๐ เลียง แล้วไม่แจ้งปริมาณและสถานที่เก็บภายในกำหนดเวลา ขอให้ลงโทษจำเลยรับสารภาพ
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษปรับจำเลยตามฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้มีปัญหาฉะเพาะข้อกฎหมาย ซึ่งศาลฎีกาจำต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมา คดีนี้ศาลอุทธรณ์ยกเอาคำสารภาพของจำเลยกับคำนายเปี่ยมพะยานโจทก์ปากเดียวมาฟังว่าจำเลยได้ทราบประกาศนั้นแล้ว แต่คดีนี้มีอัตราโทษจำคุกถึง ๑๐ ปีจะฟังคำรับสารภาพของจำเลยไม่เป็นพะยานหลักฐานได้ คำนายเปี่ยมก็มิได้ปรากฎว่าจำเลยได้ทราบประกาศนั้นดังนี้ คำนายเปี่ยมก็ไม่เป็นพะยานหลักฐานในข้อที่ว่าจำเลยได้ทราบประกาศอีกที่ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยได้ทราบประกาศแล้ว จึงเป็นคำวินิจฉัยที่ไม่มีคำพะยานในสำนวนสนับสนุน ศาลฎีกาจึงต้องยกข้อเท็จจริงขึ้นพิจารณาใหม่ และศาลฎีกาฟังว่าจำเลยไม่ได้ทราบประกาศ คดีไม่มีทางลงโทษจำเลยตามฟ้อง
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง
