คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า ที่พิพาทได้มฤดกของนายอินธิเสน นายสีจันท์ ยังมิได้แบ่งปันกันระหว่างทายาท ทายาทบางคนไปทำหนังสือซื้อขายให้นายเตียงโจทก์
โจทก์ฟ้องขอให้โอนขายให้ นายถันกับพวกจำเลยให้การว่าไม่ได้ขายเป็นแต่ยืมเงินกัน และนายเตียงว่าเมื่อได้ที่ดินแล้วไม่ให้ซื้อขายใคร นายเตียงนายเผือกบิดา ซึ่งเป็นสามีของทายาทบางคนได้ทำสัญญาให้นายเหงี่ยน เสี่ยว เช่า นางบุญตากับพวก โจทก์สำนวนหลังจึงฟ้องขอให้ขับไล่ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า สัญญาซื้อขายไม่ผูกพันนางบุญตาโจทก์ เพราะไม่รู้เห็นยินยอม และนายเตียง นายเผือก สมคบร่วมรู้กันให้นายเหงี่ยน เสี่ยว เช่าที่พิพาท โดยไม่มีสิทธิจะทำได้ พิพากษาให้จำเลยสำนวนหลังออกจากที่พิพาท
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน นายเตียง, นายเผือกฎีกา,
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ที่พิพาทรายนี้เป็นที่มฤดกยังมิได้แบ่งปันกันระหว่างทายาท การที่นายเตียงและนายเผือก ๒ คนพ่อลูกเข้าทำสัญญากับทายาทบางคน ซื้อที่พิพาทเป็นตอน ๆ โดยรู้อยู่ดีแล้วว่า ยังมีทายาทอื่นอยู่อีก ซึ่งมิได้รู้เห็นยินยอมด้วยเช่นนี้ ไม่มีทางที่ศาลจะบังคับให้ตามสัญญาได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
