เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่า นายสวน บิดาจำเลย ทำสัญญากู้เงินโจทก์ไป 460 บาทได้มอบโฉนดที่นาไว้ให้แก่โจทก์ และมอบนาให้โจทก์ทำต่างดอกเบี้ยโดยตกลงกันว่า ถ้านายสวนไถ่ใน 10 ปี ก็ให้ไถ่ ถ้าเกิน 10 ปี นายสวนจะยกนาให้โจทก์ ทำสัญญาได้ 3-4 ปี นายสวนก็ตาย โจทก์ได้ครอบครองที่นาตั้งแต่วันรับมอบจนวันที่โจทก์ฟ้องได้ 18 ปี 10 เดือน 15 วัน โจทก์อ้างว่าเป็นสัญญาขายฝาก กรรมสิทธิ์ในที่ดินตกได้แก่โจทก์แล้ว ขอให้ศาลสั่งเจ้าพนักงานที่ดินโอนใส่ชื่อโจทก์ เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า สัญญาดังกล่าวข้างต้นจะเรียกว่าเป็นสัญญาขายฝากไม่ได้ เพราะเหตุว่า(1) ไม่ได้ทำหนังสือขายฝากตามแบบต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ตามที่กฎหมายบัญญัติไว้(2) ในหนังสือกู้ก็ปรากฏว่า เป็นสัญญากู้ตามธรรมดา
ไม่มีคำว่าขายฝาก เป็นแต่กล่าวว่าให้นำเงินมาใช้ภายใน 10 ปีฉะนั้นข้อที่ว่า ถ้าเกิน 10 ปี จะยกนาให้โจทก์ จึงจะฟังเป็นหลักฐานนำมาลบล้างหนังสือสัญญากู้ไม่ได้ จึงต้องนับว่าเป็นการกู้เงินให้ทำนาต่างดอกเบี้ย โจทก์ครอบครองนาเป็นการครอบครองฐานผู้กู้แม้จะครอบครองฐานปรปักษ์ เมื่อครบกำหนดตามสัญญาคือ 10 ปีแล้ว ซึ่งนับจากนั้นก็ครอบครองได้เพียง 8 ปี 10 เดือน 15 วันยังไม่ได้กรรมสิทธิ์
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
