คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า เจ้าทุกข์และจำเลยสมัครใจเข้าทำร้ายกัน ข้อที่จำเลยถูกเจ้าทุกข์ยั่วโทษะก่อนจึงมีไม่ได้ ทั้งเรียกว่าป้องกันตัวไม่ได้ ให้ลงโทษตามกฎหมายอาญา ม.๒๕๔ และเพิ่มโทษตามกฎหมายอาญา ม.๗๒ ศาลอุทธรณ์ฟังว่าเจ้าทุกข์ต่อยจำเลยก่อนจำเลยก็ต่อยตอบแทนไปบ้างเพียงทีเดียว แล้วล้มลงกอดปล้ำกัน จำเลยไม่ได้ทำร้ายเจ้าทุกข์อีก ถือว่าจำเลยป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ ศาลฎีกาฟังว่า เจ้าทุกข์ต่อยจำเลยก่อนจริง จำเลยได้ต่อยตอบไปทีหนึ่ง แล้วจำเลยเข้าปล้ำเจ้าทุกข์และไม่ได้ทำร้ายกันอีก ถือว่าการกระทำของจำเลยเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแต่เหตุ ที่จำเลยเข้ากอดปล้ำเจ้าทุกข์ในภายหลังนั้นจำเลยไม่ได้ทำร้ายเจ้าทุกข์อย่างใดอีก แต่กลัวเจ้าทุกข์จะชกต่อยเอาอีกจึงได้เข้ากอดปล้ำไว้ ก็เป็นการป้องกันตัวพอสมควรอีก
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์
