คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินโฉนดที่ 4311 ของโจทก์โดยอ้างว่าจำเลยอาศัย โจทก์ให้มาทำสัญญาเช่าจำเลยก็ไม่ยอมทำจึงขอให้ขับไล่ จำเลยต่อสู้ว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม ไม่ระบุวันเดือนปีที่จำเลยอาศัย และสู้ว่า ที่พิพาทเป็นของจำเลยครอบครองมา 25 ปีแล้วศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาขับไล่จำเลยจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การอาศัยหรือไม่นั้น เป็นลักษณะของอาการที่ประพฤติต่อกันสืบเนื่องเรื่อย ๆ ไป โจทก์กล่าวถึงสภาพแห่งคดีพอที่จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องระบุวันเริ่มการอาศัยวันแรก ส่วนในข้อครอบครองนั้นเห็นว่า หากจะฟังว่าจำเลยได้ครอบครองที่พิพาทมาด้วยอำนาจปรปักษ์เกินกว่า 10 ปีก็ดี แต่สิทธิอันนี้ยังมิได้จดทะเบียนจำเลยหาอาจที่จะยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้โจทก์ผู้ได้สิทธิมาโดยการเสียค่าตอบแทนและจดทะเบียนสิทธิโดยสุจริตไม่ ดังบัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1299 วรรค 2จึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
