คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยบุกรุกหนองซองแมวซึ่งเป็นหนองนาและบ่อปลาของโจทก์ จำเลยได้ทำลายต้นข้าวและลักปลาในบ่อ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา ม. ๓๒๔, ๓๒๕, ๓๒๗ และ ๒๔๓ ข้อ ๑๑ กับเรียกค่าเสียหายเป็นเงิน ๔๘๙๐ บาท และขับไล่จำเลยมิให้เกี่ยวข้อง ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า หนองซองแมวเป็นหนองนาโจทก์ แต่ไม่ฟ้องว่ จำเลยมีเจตนาบุกรุก ข้อหาฐานลักปลาก็ฟังไม่ได้ ส่วนข้อหาฐานทำลายต้นข้าว วินิจฉัยว่า จำเลยต้องรับผิด จึงพิพากษาให้ยกข้อหาทางอาญา แต่ให้ขับไล่และใช้ราคาต้นข้าวเสียหาย ๙๐ บาท ศาลอุทธรณ์ฟ้งข้อเท็จจริงว่า เป็นหนองสาธารณะ และฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้ทำลายต้นข้าว จึงพิพากษาแก้ ให้ยกฟ้องโจทก์เสีย โจทก์ฎีกาว่า หนองซองแมวเป็นหนองนาของโจทก์ ศาลฎีกาพิจารณาแล้ว คดีมีข้อที่จะวินิจฉัยเบื้องต้นว่า ฎีกาของโจทก์ต้องห้ามหรือไม่ กล่าวคือ หนองซองแมวเป็นหนองของโจทก์ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น หรือว่าเป็นหนองสาธารณะตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ซึ่งศาลทั้งสองฟังข้อเท็จจริงต่างกันมา และเป็นข้อเท็จจริงในคดีส่วนแพ่งเท่านัน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า
โจทก์ฎีกาข้อเท็จจริงในข้อที่กล่าวแล้วได้ และฟังข้อเท็จจริงว่าหนองซองแมวเป็นหนองนาของโจทก์
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลชั้นต้น
