เนื้อความคำพิพากษา
ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยสมคบกันลักระบือไป ๓ ตัวให้จำคุกตาม ม.๒๙๔ เท่าที่โจทก์ขอ ศาลอุทธรณ์ไม่เชื่อพะยานโจทก์ ให้ยกฟ้อง ศาลฎีกาเชื่อพะยานโจทก์ว่าจำเลยทำผิด และวินิจฉัยว่าตามที่นายนุ่นผู้ใหญ่บ้านเบิกความว่า ขณะไปตามกระบือได้พบนายลอนจำเลยตามทาง นายลอนจำเลยได้ช่วยตามกระบือด้วย อันเป็นประโยชน์แก่จำเลยนั้น ปรากฏว่านายนุ่นเป็นบิดาจำเลยทั้ง ๒ โจทก์จำเลยอ้างร่วมกัน อัยยการได้ฟ้องนายนุ่นฐานเบิกความเท็จ ศาลพิพากษาลงโทษคดีถึงที่สุดไปแล้ว ศาลฎีกาจึงเห็นว่าคำนานนุ่นนี้ฟังไม่ได้ ข้อที่จำเลยคัดค้านว่าศาลจะถือเอาสำนวนที่นายนุ่นถูกฟ้องมาฟังในคดีนี้ไม่ได้นั้น ศาลฎีกาไม่เห็นด้วยเพราะเป็นการนำเอามาเพื่อวินิจฉัยว่าคำนายนุ่นในคดีจะฟังได้เพียงใดหรือไม่
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ ลงโทษจำเลยตามศาลชั้นต้น
