คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่ามีผู้ร้ายลักไม้ซุง 2 ต้นราคา 4,000 บาท ของบริษัทบอร์เนียวไป ต่อมาจำเลยทั้งสี่คนได้เอาไม้ซุงเหล่านี้ขึ้นจากแม่น้ำไว้บนตลิ่ง ทั้งนี้โดยจำเลยทั้งสี่คนนี้สมคบกันลักไม้ซุงดังกล่าวหรือมิฉะนั้นก็สมคบกันรับไม้ซุงรายนี้ไว้จากผู้ร้ายโดยรู้ว่าเป็นของร้าย อันได้จากการกระทำผิดกฎหมาย ขอให้ลงโทษฐานลักทรัพย์หรือรับของโจรตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335, 357, 83 และขอให้สั่งคืนไม้ของกลางแก่เจ้าทรัพย์จำเลยทั้งสี่ปฏิเสธศาลชั้นต้นเห็นว่าโจทก์ไม่มีพยานรู้เห็นว่าพวกจำเลยได้สมคบกันลักไม้ของกลางและข้อเท็จจริงก็ไม่ปรากฏว่า จำเลยได้ทำอะไรแก่ไม้นั้น อันจะเป็นทางพิเคราะห์ว่าจำเลยได้รับไม้ของกลางนั้นไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้ายได้มาแต่การกระทำผิดกฎหมาย
อันจะเป็นความผิดฐานรับของโจร จึงพิพากษายกฟ้องอัยการและโจทก์ร่วมอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ไม้ของกลางที่จับได้นั้นโจทก์มิได้นำสืบว่าถูกผู้ร้ายลักไป จะหายไปโดยอย่างไรแต่เมื่อใดก็ไม่ได้ความ จึงไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยข้อเท็จจริงว่า จำเลยกระทำผิดฐานรับของโจรหรือไม่เพราะประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 บัญญัติความผิดฐานรับของโจรไว้เกี่ยวกับทรัพย์ที่ได้มาต้องโดยการกระทำผิดฐานลักทรัพย์วิ่งราว ฯลฯ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกฟ้องโจทก์ร่วมฝ่ายเดียวฎีกาเฉพาะข้อหาฐานรับของโจร ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายศาลฎีกาเห็นว่า ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 357 บัญญัติเกณฑ์ความผิดฐานรับของโจรไว้ว่า การรับด้วยประการใด ๆ ซึ่งทรัพย์อันได้มาโดยการกระทำความผิดโดยจำกัดไว้ว่า ความผิดนั้นต้องเข้าลักษณะความผิดฐานลักทรัพย์ ฯลฯ ซึ่งหมายความว่า ไม้ซุง 2 ต้นนั้นจะต้องเป็นทรัพย์ที่ถูกลัก ฯลฯ จึงจะเกิดกรณีความผิดฐานรับของโจรต่อไปได้ เมื่อกรณีเป็นอันยุติตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ว่า มิได้มีการกระทำผิดฐานลักทรัพย์เกิดขึ้น ก็ย่อมไม่อาจมีความผิดฐานรับของโจรดังโจทก์กล่าวหาได้ศาลฎีกาพิพากษายืน
