คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยไม่ได้รับอนุญาตให้มีอาวุธปืนติดตัวบังอาจพกพาอาวุธปืนพกสั้นชนิดรีวอลเวอร์ขนาด .32 จำนวน 1 กระบอก พร้อมกระสุน6 นัดของจำเลยที่ได้รับอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืนดังกล่าวไปในทางสาธารณะหมู่บ้านโดยเปิดเผยโดยไม่มีเหตุอันสมควรและเร่งด่วน ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ, 72 ทวิ ฯลฯ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371
จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ, 72 ทวิ ฯลฯ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 การกระทำของจำเลยเป็นกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษบทหนักตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯลฯ ปรับ 2,000 บาท จำเลยรับสารภาพมีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงปรับ 1,000 บาท ฯลฯ อาวุธปืนของกลางให้ริบตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าไม่ริบอาวุธปืนของกลาง นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาขอให้ริบอาวุธปืนของกลางศาลฎีกาวินิจฉัยว่า เมื่อจำเลยกระทำผิดกรรมเดียว เป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบท และลงโทษบทหนักแก่จำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯลฯ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 แล้ว จึงลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 ไม่ได้ เมื่อลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯลฯ และอาวุธปืนของกลางนี้จำเลยได้รับอนุญาตโดยชอบไม่ทำให้ปืนที่มีใบอนุญาตตกเป็นปืนที่ผิดกฎหมาย บทลงโทษตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯลฯ ดังกล่าวไม่ได้ให้อำนาจศาลสั่งริบ จึงริบอาวุธปืนของกลางไม่ได้พิพากษายืน
