เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่ากำนันมีคำสั่งให้จำเลยซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านส่งตัวเด็กหญิง ส.ซึ่งต้องหาว่าลักทรัพย์ต่ออำเภอ จำเลยเอาตัวเด็กหญิง ส.มาแล้วแทนที่จะปฏิบัติตามคำสั่ง กลับพาเที่ยวซ่อนเร้นเสียเป็นเวลา ๑๕ วัน เพื่อประสงค์ในทางประเวณีแล้วจึงส่งอำเภอ ศาลฎีกาตัดสินว่า การที่จำเลยพาเด็กหญิง ส.ไปครั้งนี้แม้จะมีความประสงค์ส่วนใหญ่ในการที่จะทำสำเร็จความใคร่ก็ดี แต่จำเลยย่อมอาจแลเห็นผลแห่งการที่กระทำนั้นได้ว่าจะเป็นผลขัดขวางมิให้การเป็นไปตามคำสั่งของผู้ใหญ่ที่สั่งจำเลย ๆ จึงมีผิดตามกฎหมายอาญามาตรา ๑๔๖-๔๓
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ ลงโทษจำเลยยืนตามศาลชั้นต้น
