เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่า สัญญาเช่าเคหะระหว่างจำเลยกับนางเอี๋ยนเจ้าของเดิม สิ้นอายุลงตั้งแต่วันที่ 21 กันยายน 2488 โจทก์ผู้ซึ่งรับโอนกรรมสิทธิ์เคหะไว้ ได้บอกกล่าวเลิกสัญญาเช่าให้จำเลยออกจากเคหะที่เช่าเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2488 จำเลยไม่ยอมออก โจทก์จึงนำคดีมาฟ้องขอให้ขับไล่เมื่อวันที่ 16 มกราคม 2489ศาลชั้นต้นสืบพยานโจทก์ 1 ปาก แล้ววินิจฉัยว่าในระหว่างพิจารณามีพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน 2489 ใช้บังคับแล้ว โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลย ไม่ว่าเคหะจะเป็นที่อาศัยหรือประกอบการค้า จึงให้ยกฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยจะได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า 2486 หรือไม่ต้องฟังพยานก่อนว่า จำเลยได้เช่าอยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่หรือไม่ จึงพิพากษาแก้ให้ศาลชั้นต้นสืบพยานแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดีจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า
การบอกเลิกสัญญาเช่ารายนี้ กระทำในระหว่างใช้พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า พ.ศ. 2488 พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าในภาวะคับขัน 2489 ซึ่งออกใช้ระหว่างพิจารณาคดีหาอาจกระทบกระเทือนถึงสิทธิเลิกการเช่าที่โจทก์ได้ใช้ไปแล้วก่อนนั้น หาได้ไม่
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
