เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่า โจทย์เคยฟ้องจำเลยที่ ๑ ครั้งหนึ่งหาว่า แจ้งความเท็จแลฉ้อกระบือ ๔ กระบือ ศาลยกฟ้อง ต่อมาโจทย์มอบให้อัยการฟ้องจำเลยที่ ๑ แลที่ ๒ หาว่าฉ้อกระบืออีก ๕ กระบือ แต่อัยการถอนฟ้องเสีย โจทย์จึงกลับมาฟ้องในคดีนี้ว่า จำเลยทั้ง ๓ สมคบกันฉ้อกระบือรวม ๑ กระบือ ศาลฎีกาตัดสินว่า คดีเฉพาะตัวจำเลยที่ ๑ แลที่ ๒ นั้น โจทย์ได้มอบให้อัยการฟ้องแทนแล้วแต่หากอัยการถอนฟ้องเสียโดยสุจริต ถึงแม้โจทย์จะไม่รู้เห็นด้วย โจทย์ก็หมดความชอบธรรมที่จะฟ้องอีก (ดูฎีกาที่ ๑๙๒/๒๔๕๙) และฎีกาที่ ๔๙๓/๒๔๖๔ ที่โจทย์อ้างมานั้น เป็นคดีคนละประเภท ส่วนคดีเฉพาะตัวจำเลยที่ ๓ นั้น ให้ศาลดำเนินการไต่สวนมูลฟ้อง แลมีคำสั่งต่อไปเพราะจำเลยที่ ๓ ไม่ได้ถูกฟ้องเป็นจำเลยในมูลคดีอันเดียวกันนี้มาก่อน(พรหม-ศรีพิพาก-)
