คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยส่งน้ำนมเข้ามาขายปรากฏว่าน้ำนมนั้นเปนหางน้ำนม มีมันเนยเพียง ๒.๘ เปอร์เซ็นต์ ซึ่งน้อยกว่าอัตราที่กรมสาธารณสุขกำหนดไว้ ดังนี้ ศาลเดิมเห็นว่าจำเลยไม่รู้ว่าน้ำนมนั้นเปนหางน้ำนม จำเลยยังไม่ควรมีผิด จึงตัดสินให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ข้อที่จำเลยไม่รู้จะยกขึ้นเปนข้อแก้ตัวไม่ได้ จึงตัดสินกลับให้ปรับจำเลยตาม พรบ หางน้ำนม พ.ศ. ๒๔๗๐ ม.๔-๑๕ เปนเงิน ๒๐๐ บาท ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์
