คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยศาลพิพากษาให้ขับไล่
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ โจทก์ได้รับสำเนาอุทธรณ์แล้วยื่นคำร้องขอไม่ให้รับอุทธรณ์จำเลย เพราะทนายผู้ยื่นอุทธรณ์ไม่มีสิทธิอุทธรณ์ได้ตามใบแต่งทนาย จำเลยแถลงว่าพลั้งเผลอไป ขอให้สัตยาบันการที่ทนายลงนามไปในอุทธรณ์ และเสนอใบแต่งทนายอีกฉบับให้อำนาจทนายอุทธรณ์ฎีกาศาลอุทธรณ์เห็นว่าการที่จำเลยให้สัตยาบันแก่ทนายเมื่อพ้นกำหนดอายุอุทธรณ์แล้ว ไม่ทำให้อุทธรณ์กลับเป็นอุทธรณ์ที่รับพิจารณาได้ พิพากษาให้ยกอุทธรณ์จำเลยฎีกาศาลฎีกาประชุมใหญ่เห็นว่าเรื่องการยื่นอุทธรณ์โดยผู้ยื่นไม่มีอำนาจและศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ไว้เช่นนี้เป็นกรณีต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 27 ข้อเท็จจริงที่ได้ความในคดีนี้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยมิได้ประวิงคดีแต่อย่างใด สมควรจะให้แก้ไขได้ และบัดนี้จำเลยได้มอบอำนาจให้ทนายจำเลยใช้สิทธิอุทธรณ์ฎีกาได้แล้ว ทั้งได้ให้สัตยาบันในอุทธรณ์ที่ทนายจำเลยได้ลงชื่อแทนจำเลยแล้ว จึงชอบที่จะรับอุทธรณ์จำเลยไว้พิจารณาต่อไป
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้รับอุทธรณ์จำเลยดำเนินการต่อไป
