เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่าจำเลยใช้ให้นายเผิงไปแจ้งความต่อกำนัน ว่าบุตรีของจำเลยตายในวันนั้นเอง แต่นายเผิ่งไม่พบกำนันและสารวัดกำนัน จึงได้สั่งไว้แก่นางสีภรรยากำนัน เมื่อกำนันกลับมาภรรยากำนันคงจะได้แจ้งแก่กำนันคงจะได้แจ้งแก่กำนันว่าบุตรีจำเลยตาย เพราะต่อมาอีก ๒ วันนายเผิงเห็นกำนันเดิรผ่านหน้าบ้านไป นายเผิงจึงเตือนเอาใบแจ้งทะเบียนคนตาย กำนันก็ออกให้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎจดทะเบียนคนเกิดคนตายตามหัวเมือง พ.ศ.๒๔๕๙ ข้อ ๑๕-๑๖ ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ให้ยกฟ้องโจทก์
