คำฟ้องและคำให้การ
โจทย์ฟ้องว่าเมื่อ ๒๑ พฤษภาคม ๒๔๙๖ จำเลยใช้ไม้และมีดทำร้าย ด.ช.จันทรแก้ว องค์จันตะโดยเจตนาจะฆ่าให้ตาย แต่มีเหตุสุดวิสัยมาขัดขวางจึงไม่ตาย ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙,๖๐, จำเลยปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยผิด ก.ม.อาญา ม.๒๕๔ จำคุก ๒ ปี โจทก์จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า จำเลยผิด ก.ม.อาญา ม. ๒๕๖ จำคุก ๔ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังว่าจำเลยได้กระทำผิดจริงและเห็นว่าบาดแผล ด.ช.จันทร็แก้ว มีถึง ๑๑ แห่งเป็นเหตุให้กินข้าวไม่ได้ ๗ วันและต้องนอนอยู่กับที่ ๒๔ วันเรียกได้ว่าต้องทนทุกขเวทนากล้าเกินกว่าา ๒๐ วัน จึงเป็นบาดเจ็บสาหัสตาม ก.ม.
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
