คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตาม กฎหมายลักษณอาญามาตรา ๑๐๔ (๑) ก.ที่แก้ไขแล้ว และมาตรา ๑๐๘ ให้รวมลงโทษจำคุก จำเลย ๑๕ ปี ลดฐานปราณีตามมาตรา ๕๙ลง ๑ ใน ๓ เหลือ ๑๐ ปี
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ศาลชั้นต้นฉะเพาะกำหนดโทษให้รวมลงโทษจำคุกจำเลยเพียง ๔ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษตามศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาเห็นว่า ในชั้นนี้โจทก์ขอให้วินิจฉัยเพียงว่าศาลอุทธรณ์ลงโทษจำเลยน้อยไป เหตุที่จะลงโทษจำเลยหนักหรือเบาเป็นเหตุในลักษณะแห่งการกระทำของจำเลย สุดแต่จะร้ายแรงมากหรือน้อยเพียงใด จัดว่าเป็นข้อเท็จจริง เมื่อศาลชั้นต้นลงโทษจำคุกจำเลย ๑๐ ปี ศาลอุทธรณ์แก้เป็นลงโทษจำคุก ๔ ปี เป็นการแก้ไขเล็กน้อย จะฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๒๑๘
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาให้ยกฎีกาโจทก์
