เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่า เมื่อวันที่ 26 เมษายน 2488 โจทก์ได้ตกลงทำสัญญาเช่าสวนของจำเลยที่ 1 แปลง มีกำหนด 3 ปี ค่าเช่าปีละ 1,080 บาท นับแต่วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2489 โจทก์ได้ชำระค่าเช่าล่วงหน้าจำนวน 1,080 บาท ไว้ในวันทำสัญญาแล้ว แต่สัญญาเช่าลงวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2489 ครั้นวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2489 จำเลยได้มีหนังสือบอกเลิกสัญญาเช่า โจทก์จึงฟ้องขอให้บังคับตามสัญญาหรือใช้ค่าเสียหายศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยต้องรับผิด จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ศาลชั้นต้นทำการพิจารณาประเด็นเรื่องค่าเสียหาย แล้วพิพากษาใหม่จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงได้ความดังกล่าวแล้ว จำเลยไม่มีสิทธิบอกเลิกสัญญาโดยลำพังได้ เพราะมีสัญญาผูกพันกันไว้แล้วตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 537, 538
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
