คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยสมคบกันค่าสุกรโดยไม่ได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.ลักษณะค่าโคกระบือและสุกรหัวเมือง ร.ส.๑๑๙ มาตรา ๑๘
จำเลยให้การรับสารภาพ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่ากฎหมายที่โจทก์อ้างถูกยกเลิกแล้วโดยพระราชกริสดีกาให้ใช้ พ.ร.บ.ควบคุมการค่าขายโค กระบือ แพะ แกะ และสุกร พ.ศ.๒๔๘๑ (ฉบับที่ ๖) จึงพิพากษายกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ใน พ.ร.บ.ทั้งสองนี้แม้สำนวนผิดกันบ้างเล็กน้อย แต่ก็เห็นความหมายว่ามีวัตถุประสงค์ตรงกันให้ควบคุมการค่าสัตว์ เพื่อความปลอดภัยและปรกติสุขของประชาชนนั่นเอง นอกจากนั้น พ.ร.บ.ปี ๒๔๘๑ ยังได้วางวิธีการเพื่อสดวกแก่การควบคุมและจำหน่ายเมื่อถึงคราวจำเปนด้วย และตามมาตรา ๑๐ การค่าสัตว์นอกเหนือจากที่กำหนดให้ทำได้ตามมาตรา ๕ ก็เปนความผิดฉนั้น พ.ร.บ.ปี ร.ส.๑๑๙ จึงถูกยกเลิกไปโดย พ.ร.บ. ปี ๒๔๘๑ ในเมื่อใช้ พ.ร.บ.ปี ๒๔๘๑ ในจังหวัดนี้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
