คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ ฟ้องขอแบ่งแยกโฉนดที่ดิน โดยขอให้ศาลแบ่งให้โจทก์ ๒๐ ไร่ เศษให้จำเลย ๑๐ ไร่เศษ จำเลยต่อสู้ว่า ที่ดินส่วนของจำเลยมีเนื้อที่ถึง ๑๔ ไร่เศษ จำเลยยอมแบ่งแยก ถ้าแบ่งกันตามสิทธิที่จำเลยมีอยู่ ศาลชั้นต้น พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์,
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน.
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา,
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้ ศาลอุทธรณ์ฟังขอ้เท็จจริงว่า โฉนดรายพิพาทมีเนื้อที่ ๓๐ ไร่เศษ โฉนดรายพิพาทนี้เดิมมีชื่อนาย เพ็ชรนางหร่ำสามีภริยาเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ ต่อมาได้มีการยกให้นายบุตร จึงมีชื่อนายเพ็ชร นางหร่ำ และนายบุตร ๓ คนด้วยกันในโฉนด ส่วนของนายบุตรตกมาเป็นของนางจุ๊ แล้วตกมาเป็นของจำเลย ส่วนของนายเพ็ชรนางหร่ำตกมา เป็นของโจทก์ ปี พ.ศ. ๒๔๗๘ นายเพ็ชรนางหร่ำ ฟ้องขอแบ่งแยกโฉนดจากนางจุ๊ ตั้งข้อพิพาทโต้เถียงกันเช่นเดียวกันกับ ในคดนี้ ศาลพิพากษาคดีนั้นว่า ต่างปกครองเป็นส่วนสัดกันมา ๓๐ ปีเศษ นางจุ๊ปกครองอยู่ทางใต้ (มีเนื้อที่ ๑๔ ไร่ ๓ งาน) ให้แบ่งโฉนดตามที่ปรากฎการปกครองในแผนที่ คดีนี้นถึงที่สุด.
ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อผู้มีชื่อในโฉนดได้แยกการปกครองมากว่า ๑๐ ปีแล้ว ก็ต้องแบ่งตามปกครองไม่ใช่แบ่งตามโฉนด แม้โจทก์จะไม่ได้เป็นคู่ความในคดีก่อน โจทก์ก็เป็นผู้สืบสิทธิมาจากคู่ความในคดีก่อน คำพิพากษาคดีก่อนจึงถูกมัด โจทก์ โจทก์ไม่มีสิทธิจะขอให้พิจารณาใหม่. จึงคงพิพากษายืน.
