คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าเดิม ว.ซึ่งเป็นพวกของจำเลยในคดีนี้ได้ถูกโจทก์ฟ้องหาว่าปล้นทรัพย์ ล.กับพวกอีก ๕ คน ปรากฏตามสำนวนคดีดำที่ ๗๖๕/๒๔๗๖ ศาลเดิมลงโทษ ว.ฐานปล้น แต่ศาลอุทธรณ์ พิพากษาให้ยกฟ้องโดยฟังข้อเท็จจริงว่าคดีเป็นเรื่องการวิวาทแลขอสตางค์กันมิได้มีการปล้นเกิดขึ้น จึงพิพากษาให้ปล่อย ว.ไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ในระวางนี้โจทก์ได้ฟ้องจำเลยในคดีนี้ขึ้นอีกสำนวนหนึ่งซึ่งมีข้อหาว่าปล้นทรัพย์ ล.กับพวกอีก ๕ คน อย่างเดียวกับที่ได้ฟ้อง ว.ในสำนวนคดีดำที่ ๗๖๕/๒๔๗๖ ศาลเดิมเห็นว่าสำนวนที่โจทก์ฟ้องจำเลยในคดีนี้เป็นคดีเดียวกับที่ฟ้อง ว.แลศาลอุทธรณ์ก็ได้พิพากษาให้ยกฟ้องโดยวินิจฉัยว่ามิได้มีการปล้นเกิดขึ้น จึงเป็นเหตุในลักษณคดี จำเลยในคดีนี้ย่อมไม่มีผิดดุจกัน จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาเห็นว่าคดีที่โจทก์ฟ้อง ว.ตามสำนวนคดีดำที่ ๗๖๕/๒๔๗๖ นั้นศาลฎีกาได้วินิจฉัยแลฟังข้อเท็จจริงยืนตามศาลอุทธรณ์แล้ว ปรากฏในคำพิพากษาฎีกาที่ ๘๑๕/๒๔๗๖ ที่ศาลเดิมแลศาลอุทธรณ์ไม่พิจารณาโดยพิพากษายกฟ้องโจทก์นั้นชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
