คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ได้ความว่าจำเลยสู่ขอโจทก์ที่ ๒ ซึ่งเป็นบุตรีโจทก์ที่ ๑ ไปเป็นภริยา โดยจำเลยได้ทำสัญญาทรัพย์ให้แก่โจทก์ทั้ง ๒ ทั้งนี้โดยโจทก์ก็รู้อยู่แล้วว่าจำเลยมีภริยาอยู่ก่อนแล้ว การที่ยกโจทก์ที่ ๒ ให้ก็เพื่อให้เป็นภริยาน้อยเท่านั้น มิได้หวังให้จดทะเบียนสมรสแต่อย่างใด เมื่อโจทก์ที่ ๒ ไม่ยอมกับจำเลย ๆ ก็ไม่จดทะเบียนสมรส และพออยู่กินกันได้ ๑๐ วันเศษ จำเลยไม่ยอมรับโจทก์ที่ ๒ ไว้เป็นภริยาต่อไป โจทก์จึงฟ้องขอให้ศาลบังคับจำเลยสงทรัพย์ตามสัญญาและเรียกค่าเสียหายอีกด้วย ศาลขั้นต้นเห็นว่า โจทก์ที่ ๒ ยอมเป้นภริยาจำเลยเพราะเชื่อคำหลอกลวงจึงพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ โจทก์จำเลยอุทธรณ์ สาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าสัญญรายนี้เป็นการอุดหนุนให้จำเลยมีภริยาอีกคนหนึ่ง ซึ่งไม่ชอบด้วย ป.พ.พ.ม. ๑๔๔๕(๓) ฉะนั้นสัญญาเช่นนี้จึงเป็นสัญญาซึ่งใช้บังคับไม่ได้ ส่วนค่าเสียหายนั้นปรากฏว่าโจทก์ที่ ๒ ยินยอมร่วมประเวณีกับจำเลยโดยสมัครด้วยหวังจะได้ทรัพย์ตามสัญญา แต่ทรัพย์เหล่านี้โจทก์ทั้ง ๒ ไม่มี สิทธิจะได้เพราะสัญญาไม่สมบูรณ์เสียแล้ว โจทก์จะกลับมาเรียกค่าเสียหายอีกย่อมไม่ได้เพราะกรณีนี้ไม่มีการละเมิดแต่อย่างไร เหตุว่าโจทก์ที่ ๒ ยินยอมร่วมประเวณีกับจำเลยด้วยความสมัครใจดังกล่าวแล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
