คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า ตั้งแต่วันที่ ๑ พฤษภาคม ถึงวันที่ ๓๐ มิถุนายน ๒๔๘๖ ต่อเนื่องกันจำเลยสมคบกันไขน้ำจากเชือกน้ำที่ใช้อยู่ในเหมืองแร่หมายเลขประทานบัตรที่ ๖๑๔๔/๔๕๕๘ เข้าไปใช้น้ำเหมืองแร่ตามประทานบัตรที่ ๖๕๓๑/๕๕๒๒ โดยมิได้รับอนุญาต
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลจังหวัดภูเก็ตพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม พ.ร.บ.การเหมืองแร่ พ.ศ.๒๔๖๑ ม.๖๐,๖๑ และ๗๙ ปรับ ๔๐ บาทแล้วลดกึ่ง ๑ ส่วนที่โจทก์ขอให้ปรับเพิ่มอีกวันละ ๕ บาทให้ยก แต่ศาลอุทธรณ์ตัดสินให้ปรับอีกวันละ ๕ บาท
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าตาม พ.ร.บ.การทำเหมืองแร่มาตรา ๗๙ กำหนดโทษไว้สองตอน ๆ ต้นให้ศาลใช้ดุลยพินิจ แต่ตอนหลังกำหนดไว้ตายตัวว่าวันละ ๕ บาท และทั้งกำหนดไว้ว่าให้ปรับเพิ่มเติมฉะนั้นจะไม่ปรับไม่ได้ จริงอยู่เคยมีคำพิพากษาฎีกาที่ ๓๘/๒๔๗๒ แต่เมื่อมีกฎหมายบังคับไว้ชัดเช่นนั้นแล้วก็ไม่มีทางวินิจฉัยอย่างอื่น
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
