คำฟ้องและคำให้การ
ฐานพิจารณาได้ความว่าทางรายพิพาทนี้เปนทางเกวียนอยู่ระวางทรานานายพุกแลนางไหมกว้างประมาณ ๓ วายาว ๑ เส้น ราษฎรใช้เปนทางสำหรับเข็นเข้า ยืนไปลงที่ท่ารุกเข้าไปในทางนั้นและทำรั้วกั้นไม่ให้ยานพาหนะและราษฎรเดิรผ่านไปมา ศาลเดิมตัดสินว่า ทางนี้เปนทางหลวงจำเลยมีผิด ตามมาตรา ๓๓๖ ให้ปรับ ๑๒ บาท ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับศาลเดิมโดยฟังว่าทางนี้ รัฐบาลไม่ได้ทำขึ้นเปนแต่ราษฎรใช้เดิรในเวลาน่าแล้งเท่านั้น จะฟังว่าเปนทางหลวงไม่ได้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าเปนทางหลวงจึงตัดสินยืนตามศาลเดิม
