คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าระวาง พ.ศ.๒๔๗๔ แล ๒๔๗๕ วันเดือนไม่ปรากฎ จำเลยมีกระบือไว้ ๑ ตัวโดยแสดงความบริสุทธิไม่ได้แล้วจำเลยเอากระบือนั้นไปขายให้แก่ พ.เจ้าพนักงานจับกระบือของกลางได้จากจำเลย
จำเลยให้การตัดฟ้องว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุม
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าตามหลักกฎหมายวิธีพิจารณาความอาชญาในฟ้องโจทก์ควรมีข้อเท็จจริงแลรายละเอียดเกี่ยวกับเวลาซึ่งเกิดการกระทำผิด เห็นว่าตามฟ้องโจทก์เท่ากับฟ้องในระวาง ๗๓๐ วันอันจำเลยมีกระบือไว้ซึ่งเป็นการเหลือเกินที่จำเลยจะนำพะยานมาสืบในระวางเวลานี้ ถ้าแม้โจทก์อ้างระยะเวลาไมเกินสมควรพอจำเลยจะสืบหักล้างได้ ฟ้องโจทก์ก็จะไม่เคลือบคลุม เมื่อฟ้องโจทก์เคลือบคลุมในตอนนี้แล้ววันเดือนปีที่ขายกระบือจึงกลับเป็นประเด็นสำคัญขึ้น เพราะเหตุว่าถ้าสืบวันที่จำเลยขายได้ก็ย่อมเป็นหลักฐานยืนยันว่าจำเลยมีกระบือในวันขายนั้นเห็นว่าฟ้องโจทก์ตอนนี้ก็ไม่มีวันเดือนปีอีกด้วย จึงเหลือวิสัยที่จำเลยจะนำพะยานหลักฐานมาต่อสู้คดีได้ เห็นว่าฟ้องโจทก์เคลือบคลุมส่วนเรื่งอไม่บอกลักษณของกระบือนั้นเห็นว่าโจทก์ได้กล่าวถึงกระบือนั้นว่าเป็นกระบือของกลางซึ่งเป็นการเพียงพอแล้ว
เพราะเหตุว่าตามปกติของกลางต้องนำมาศาลจำเลยย่อมมีโอกาศตรวจดูได้ก่อนให้การต่อสู้คดี แต่เมื่อฟ้องเคลือบคลุมแล้วก็ไม่จำต้องวินิจฉัยว่าจำเลยมีกระบือรายนี้ และแสดงความบริสุทธิได้หรือไม่ ให้ยกฟ้องโจทก์(อิศร-พรหม-นล)
