คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องให้จำเลยทั้งสองชำระหนี้ตามสัญญาซื้อขายต่อมาโจทก์กับจำเลยทั้งสองตกลงทำสัญญาประนีประนอมยอมความกันและศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาตามสัญญาประนีประนอมยอมความแล้ว แต่จำเลยทั้งสองไม่ปฏิบัติตามโจทก์จึงขอหมายบังคับคดีนำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดหนังสัตว์และเครื่องจักรอัดลายหนังพร้อมแผ่นอัดลายจำนวน 14 แผ่น เพื่อบังคับชำระหนี้ตามคำพิพากษาผู้ร้องยื่นคำร้องขอ ขอให้ศาลมีคำสั่งปล่อยทรัพย์ที่ยึดซึ่งเป็นของผู้ร้องโจทก์ให้การว่า ลายมือชื่อผู้มอบอำนาจตามคำร้องขอเป็นลายมือชื่อปลอมหนังสัตว์ที่โจทก์นำยึดเป็นของจำเลยที่ 1 ขอให้ยกคำร้องขอศาลชั้นต้นพิพากษาให้ปล่อยหนังสัตว์พิพาทบางส่วนคืนแก่ผู้ร้อง กับให้โจทก์ใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนผู้ร้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษากลับ ให้ยกคำร้องขอผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
"คดีนี้ผู้ร้องบรรยายคำร้องขอเป็นใจความว่า หนังสัตว์สีดำสีแดง สีน้ำตาล สีขาว และสีต่าง ๆ น้ำหนักประมาณ 1,376 กิโลกรัม ราคาประมาณ96,320 บาท ที่เจ้าพนักงานบังคับคดีได้ยึดไว้เป็นของผู้ร้องบางส่วน ขอให้ศาลมีคำสั่งปล่อยทรัพย์ที่ยึดซึ่งเป็นของผู้ร้อง ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิจารณาแล้วเห็นว่า คำร้องขอของผู้ร้องดังกล่าวมิได้แสดงโดยแจ้งชัดว่าทรัพย์สินที่เจ้าพนักงานบังคับคดีได้ยึดไว้รายการใดเป็นของผู้ร้อง และคำร้องขอของผู้ร้องเป็นคำร้องขอที่ขาดสาระสำคัญในเรื่องอำนาจฟ้องไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 ซึ่งเป็นข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชนนั้น เห็นว่า ในการพิจารณาคดีร้องขัดทรัพย์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 288 วรรคสอง
กำหนดว่าศาลต้องพิจารณาและชี้ขาดตัดสินคดีนั้นเหมือนอย่างคดีธรรมดาผู้ร้องขัดทรัพย์จึงมีฐานะเสมือนเป็นโจทก์ เจ้าหนี้ตามคำพิพากษา (โจทก์เดิม) มีฐานะเสมือนจำเลย ดังนั้น คำร้องขอของผู้ร้องขัดทรัพย์จึงเปรียบเสมือนคำฟ้อง เมื่อศาลอุทธรณ์ภาค 1 เห็นว่าคำร้องขอของผู้ร้องมิได้แสดงโดยแจ้งชัดว่า ทรัพย์สินที่เจ้าพนักงานบังคับคดีได้ยึดไว้รายการใดเป็นของผู้ร้อง จึงเป็นคำฟ้องของผู้ร้องขัดทรัพย์ที่ไม่แสดงโดยแจ้งชัดซึ่งสภาพแห่งข้อหาและคำขอบังคับ ทั้งข้ออ้างที่อาศัยเป็นหลักแห่งข้อหาเช่นว่านั้นตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 วรรคสองเป็นฟ้องที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายหรือเป็นฟ้องเคลือบคลุม และฟ้องเคลือบคลุมในคดีแพ่งก็ไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน
ศาลจะยกขึ้นพิจารณาเองไม่ได้ โจทก์ซึ่งเป็นเสมือนจำเลยจะต้องต่อสู้เป็นประเด็นไว้ในคำให้การทั้งจะต้องให้การโดยชัดแจ้งด้วยว่าฟ้องเคลือบคลุมอย่างไร มิฉะนั้นไม่เป็นประเด็นที่ศาลจะต้องวินิจฉัยถึง และในคดีนี้โจทก์ซึ่งเป็นเสมือนจำเลยก็ไม่ได้ให้การต่อสู้คดีว่าคำร้องขอของผู้ร้องขัดทรัพย์เคลือบคลุมแต่อย่างใด การที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 เห็นว่าคำร้องขอของผู้ร้องเป็นคำร้องขอที่ขาดสาระสำคัญในเรื่องอำนาจฟ้อง ไม่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 55 ซึ่งเป็นปัญหาข้อกฎหมายอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน จึงไม่ถูกต้อง ศาลอุทธรณ์ภาค 1 ไม่มีอำนาจยกขึ้นวินิจฉัยเองได้ จึงเห็นสมควรย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยอุทธรณ์ของโจทก์ที่ยังมิได้วินิจฉัยต่อไป ที่ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายกคำร้องขอนั้นไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 ให้ศาลอุทธรณ์ภาค 1 วินิจฉัยประเด็นอื่นตามอุทธรณ์ของโจทก์ที่ยังมิได้วินิจฉัยต่อไปแล้วมีคำพิพากษาใหม่ตามรูปคดี ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้ศาลอุทธรณ์ภาค 1 รวมสั่งเมื่อมีคำพิพากษาใหม่
